من اسمان شب را بیشتر از اسمان صبح دوست دارم
اسمان شب ، از اسمان روز اشکار تر است
در شب ، شهر من ، ارامش محسور کننده ایی دارد و هیچ چیز نمیتواند این عظمت را از این خواب سنگین برخیزاند
انگار ، کسی پرسان پرسان به سراغ خورشید میرود ، و ان را میرباید
ستاره ها ، تورا به اغوش میکشند ؛ انگار ، لیوانی پر از نوشابه به روی بوم خالی خالق شب افتاده و تمام بوم را رنگ مشکی گرفته و او در سکوت و تنهایی خود به حال بومی که خراب شده گریه کرده ؛
اگر این چنین باشد ، این قطره های اشک ، ستارگان من هستند
در شب ، همه چیز باهم موزون میشوند .
ماشین ها و ترافیک ، بخشی از شهر میشوند و دود های دودکش ها بوی عطر شهر ؛
در این هنگام ثروتمندان میخندند و فقرا میگریند ؛
این از اسرار شب است ، کسی نمیداند چرا ، یا چگونه
کسی هم اورا نمیشناسد
لرزان لرزان ، اهسته اهسته ، از میان صدای خنده ها میگذرد
دستش را روی صورتش میگذارد و وارد شهر میشود
کسی اسمش را نمیداند ؛
گوشه ایی ، زیر تمام صداهای شهر
مینشیند ، و به حال خود ، لبخند میزند

نوشتن برای من همیشه خجالت اور بوده
هممممیییشششههههه