
چند سال هست که امیدوارانه ناظر تغییرات سریع در ایرانم. تقریبا با هر کسی صحبت میکنم روایتی تلخ و مایوس از واقعیتها دارد و مدام مورد پرسش قرار میگیرم ریشهی این امیدواری چیست؟ کم نبودند دوستانی که برچسب توهم خوشبینی را نثارم کردند. با خود گفتم اینها صمیمی هستند و بر زبان میآورند، چه بسیارها که در دلشان ماند و چه بهتر که خودجوش توضیح بدهم:
روزگار پر رنجی را از جهات مختلفی چون سطح خشونت، شرایط اقتصادی، وضعیت محیط زیستی، اوضاع سیاست داخلی و خارجی، آزادیهای فردی و اجتماعی، میزان احساس امنیت و …گذراندیم و میگذرانیم. اینها عمر بر باد رفته و فرصت سوخته نیستند. هزینهای است که برای رشد پرداختهایم. دانه ایست که محصول داده است و بیشتر هم خواهد داد.
هیچ جنبهای از شناخت و آگاهی جامعه امروز قابل مقایسه با جامعه ی چهل سال پیش نیست.
آزادیهای به رسمیت شناخته شده افراد در نهاد خانواده را بنگرید. تنوع سبک زندگی در افراد یک خانه را ببینید. امروز در کوچکترین شرکتهای ایرانی، تنوع جنسیت، مذهب، قومیت و … دیده میشود. ۱۵ سال پیش به چشم خود دیدم که امکان حضور همزمان نیروهای مرد مسلمان هم زبان از دو شهرستان متفاوت چسبیده به هم از یک استان دریک شرکت وجود نداشت. امروز در همان شرکت از سراسر ایران با تنوعی عجیب نیروها با هم همکارند و همزیستی دارند.
ببینید در گذشتهی نه چندان دور افراد چه راحت خون عزیزان خود را میریختند و حالا چه حساسیتی برای کوچکترین حقوق همنوعان هرگز ندیدهی خود در دورترین نقاط دارند.
امروز چه کسی در ایران است که نداند رشد نقدینگی تورم میآورد و وعدهی پول مفت چوب سنگینی است بر گردهی نیازمندان؟
چه شده است که از همان سرمایهدار زالو صفت دههی ۶۰ با نام کارآفرین نمونه تقدیر میشود و مایهی افتخار است؟
مگر غیر این است همان ملتی که به دست خود نسل آهو را منقرض کرد الان معترض به کشتن سگهای مزاحم شهر است؟
و هزاران مثال از این دست … .
قرار نبوده و نیست که کودکی دو ساله یک شبه، بدون زمین خوردن، انسان بالغ چهل ساله گردد. دیرتر از برخی ملل و زودتر از برخی دیگر شروع کردهایم. ولی شاید سریعترین پیمایندهی مسیر تکامل باشیم.
ملت و حکومت هم دو موجود جدا از هم نیستند. سیاسیون فروشنده هستند، جنسی را میفروشند که خریدار دارد.
رفتار آمریکا پیش از انقلاب، حس حقارتی در ما ایجاد کرده بود که تبدیل شد به بازار فروش استقلال، خودکفایی و مبارزه با استعمار. همانها که دیروز تسخیرکنندگان سفارت بودند، امروز مهمترین مدافعان عادیسازی رابطهاند.
هیچ کسی در مناظرات صحبتی از در خطر بودن اسلام نکرد.
ساختن صبر میخواهد … .
امروز ایران، هم اقتصاد متکثر است و هم عالم سیاست
هم نهاد داریم، هم ساختار و هم فرایند
آنچه نداریم امید است … .
دوست دارم حداقل من صدای این امید باشم.