در روزهایی که صدای انفجار از پنجره ها عبور میکرد و ترس در گوشه ی خانه جا خوش کرده بود ، یخچال همچنان کار خودش را میکرد.گاهی فکرمیکنم که اگر یخچال زبان داشت چه میگفت ؟شاید میپرسید چرا آدم ها مثل من نیستند؟چرا نمی توانند در دل تاریکی روشن بمانند؟چرا نمی توانند بدون نفرت کنارهم زندگی کنند؟
جنگ همه چیز را ازما گرفت اما یخچال های پلاسکول با صدای آرامبخش موتور کوچکش،یادمان داد که حتی در دل آشوب ،می شود پناهی داشت پناهی سرد اماوفادار...