فصل اول: آن‌سوی سایه‌ها (راوی: میکائیل) این نام راوی جعله است و نام اصلی امید است در دنیایی که پر از نورهای دروغین بود، هیچ‌کس نمی‌فهمید تاریکی از کجا شروع شد. اسم من میکائیله. من فقط یک ناظر بودم. کسی که حرف نمی‌زد. فقط می‌دید. و این داستان، از همون‌جایی شروع شد که هیچ‌کس انتظار نداشت: از پسری به اسم امید. --- امید، نوجوانی ۱۷ ساله، ساکن بخش فقیرنشین یکی از شهرهای عظیم آینده بود. همیشه ساکت، همیشه دور از جمع، و همیشه سوژه‌ی تمسخر. اما چیزی که بقیه نمی‌دونستن این بود که امید از بچگی در تاریکی بزرگ شده بود. اون تنها یک نفر رو داشت: خواهرش، نیکا. کسی که براش همه‌چیز بود؛ خواهر، مادر، نور. اما همه‌چیز تو یک شب لعنتی عوض شد… --- سازمان سایروکس سازمانی مخفی، بیرحم و تکنولوژیک با هدف جمع‌آوری و استخراج قدرت‌های نهفته در انسان‌ها. اون‌ها اعتقاد داشتن تنها کسانی که قدرت دارن باید زنده بمونن—و بقیه فقط سوخت این سیستم هستن. سایروکس متوجه شد که نیکا و امید پتانسیل‌های نادری دارن. نیکا رو به بهانه‌ای بردن… و بعد نابودش کردن. امید هم باید قربانی می‌شد، اما فرار کرد. و اون شب، در دل یک ایستگاه مترو متروکه، تاریکی به سراغش اومد. امید قدرت گرفت. کنترل تاریکی، و توانایی دست‌کاری ذهن و گفتار دیگران. اما چیزی هم در درونش مُرد. امید، به‌معنای واقعی کلمه، دیگه امید نبود. --- آتش و سایه: دیانا سال‌ها گذشت. امید بزرگ‌تر شد، و حالا سایه‌ای بود که در زیرساخت شهر حرکت می‌کرد. اما یک شب بارانی، توی پارکی خالی، دختری رو دید: دیانا. دختر زیبا و شکسته‌ای که خانواده، قدرت، و اعتماد رو از دست داده بود. دختری که توی قلبش شعله‌ای از نفرت می‌سوخت… درست مثل امید. اون شب، وقتی دیانا دست امید رو گرفت، اتحادی تاریک بسته شد. امید، قدرت نفرت دیانا رو بیدار کرد، پرورش داد… اما نه برای نجات او، بلکه برای استفاده ازش. دیانا با قدرت آتش تاریک، یکی‌یکی مهره‌های سیستم سایروکس رو نابود کرد. و امید… در سایه‌ها لبخند زد. --- قهرمانی از نور: علیرضا در دل تمام این ویرانی‌ها، کسی بود که نمی‌خواست بگذاره امید شهر رو بسوزونه. اسمش علیرضا بود. قهرمانی تنها، با قلبی شکسته ولی روشن. اون تنها کسی بود که جرأت کرد جلوی امید بایسته. درگیری‌شون سخت بود. سایه در برابر نور. کینه در برابر ایمان. اما امید عقب‌نشینی نکرد. فقط عقب رفت… برای اینکه قوی‌تر بشه. --- و من؟ من میکائیلم. من هنوز نمی‌دونم به کدوم سمت تعلق دارم. بین نور عاشور و تاریکی امید، من جایی وسط موندم. ولی یه چیزو می‌دونم: این فقط شروع بود. پایان فصل اول : --- اون‌جا، وسط اون سکوت خفه‌کننده، امید و علیرضا روبه‌روی هم وایساده بودن. چشم تو چشم. هیچ‌کدوم چیزی نمی‌گفت، اما زمین زیر پاشون زمزمه می‌کرد. سایه‌ها از دل تاریکی بیرون خزیدن، موجوداتی بی‌چهره که مدام شکل عوض می‌کردن—یه لحظه گرگ، یه لحظه هیولایی با شاخای شکسته، یه لحظه یه جنگجوی قدیمی با شمشیری زنگ‌زده. هوا سرد شد. علیرضا یه قدم جلو رفت، شمشیر نورانیشو بیرون کشید. تیغه‌اش روشن شد، مثل خورشید وسط شب. سایه‌ها جیغ کشیدن، عقب رفتن، ولی هنوز تموم نشده بود. امید هنوز لبخند می‌زد. اون خوب می‌دونست این تازه شروعشه. --- : فصل اول: امید و سایه‌ها اون‌جا، وسط اون سکوت خفه‌کننده، امید و علیرضا روبه‌روی هم وایساده بودن. چشم تو چشم. هیچ‌کدوم چیزی نمی‌گفت، اما زمین زیر پاشون زمزمه می‌کرد. دیوارهای سنگی غار کهن، نفس می‌کشیدن؛ انگار داشتن خودشونو برای یه چیزی آماده می‌کردن. هوا سنگین بود، تاریکی یه جور عجیبی دورشون حلقه زده بود. سایه‌ها از دل تاریکی بیرون خزیدن، موجوداتی بی‌چهره که مدام شکل عوض می‌کردن—یه لحظه گرگ، یه لحظه هیولایی با شاخای شکسته، یه لحظه یه جنگجوی قدیمی با شمشیری زنگ‌زده. حتی صدا نداشتن، ولی حضورشون مثل خنجر می‌رفت زیر پوست. با هر حرکت، رد سردی از خودشون به جا می‌ذاشتن. عاشور یه قدم جلو رفت. توی دست راستش شمشیری بود که تا اون لحظه خاموش مونده بود. با یه حرکت آروم، شمشیر نورانی‌اشو بیرون کشید. تیغه‌اش روشن شد، مثل خورشید وسط شب. نورش، مثل نفسِ زندگی، تاریکی رو شکافت. سایه‌ها جیغ کشیدن، عقب رفتن، اما نابود نشدن. فقط عقب کشیدن. اونا ترسیده بودن، اما نه شکست‌خورده. امید هنوز لبخند می‌زد. لبخندش تلخ نبود، حتی شرور هم به‌نظر نمی‌رسید. بیشتر شبیه کسی بود که می‌دونه آینده به نفعشه. گفت: ـ فکر می‌کنی نورت به اندازه‌ی کافی قویه، عاشور؟ علیرضا چیزی نگفت. فقط شمشیرشو محکم‌تر گرفت. قلبش تند می‌زد، نه از ترس، بلکه از آگاهی. می‌دونست امید یه دشمن معمولی نیست. امید با سایه‌ها یکی شده بود. اون فقط نمی‌جنگید، فرمان می‌داد. هر سایه‌ای که ضربه می‌خورد، یکی دیگه از دل تاریکی می‌زایید. نبرد شروع شد. شمشیر نور با سایه‌ها برخورد کرد، صداش مثل شکستن شیشه وسط دریا بود. علیرضا می‌جنگید، با دقت، با قدرت. هر ضربه‌اش، بخشی از تاریکی رو پاره می‌کرد. ولی سایه‌ها تموم نمی‌شدن. برمی‌گشتن. سریع‌تر، خشن‌تر. در وسط اون هرج‌ومرج، امید هنوز همون‌جا ایستاده بود. چشم‌هاش برق می‌زد. انگار خودش بخشی از اون تاریکی بود، ولی خیلی بیشتر از اون. علیرضا نفس‌نفس می‌زد. زخم برداشته بود. ولی هنوز سرپا بود. شمشیرش کم‌نور شده بود، اما خاموش نه. امید یه قدم جلو اومد. ـ این فقط اولشه، . علیرضا ما تازه شروع کردیم. و بعد، همه‌چی دوباره توی تاریکی فرو رفت... --- فصل دوم: نقشه‌ی دوم تاریکی که فرو نشست، علیرضا تنها نبود. نفس‌هاش به شماره افتاده بودن، ولی هنوز ایستاده بود. زخم‌هاش می‌سوختن، نور شمشیرش کم‌فروغ شده بود، اما توی قلبش هنوز یه چیز می‌درخشید—یاد دیانا. دیانا... کسی که یه‌زمانی صدای امید رو از دل تنهایی‌هاش شنید. زنی با قلبی روشن و ذهنی پر از سؤال. امید سراغش رفت، نه با زور، بلکه با زمزمه. اون بلده چطور ذهن آدمو خم کنه. به دیانا نگفت که دشمن عاشوره، فقط گفت: ـ می‌خوام دنیا رو نجات بدم... با کمک تو. و دیانا باور کرد. اوایل فقط حرف بود. بعد مأموریت‌ها شروع شد. اطلاعات از معبدهای روشنایی، رمز ورود به گنجینه‌های کهن، و حتی اسامی محافظان نور. دیانا فکر می‌کرد داره به کسی کمک می‌کنه که می‌خواد تعادل رو به دنیا برگردونه. نمی‌دونست داره تاریکی رو زنده می‌کنه. وقتی عاشور فهمید، دیگه دیر شده بود. یکی از معبدهای اصلی روشنایی نابود شده بود. محافظانش، یا مرده بودن، یا به سایه تبدیل شده بودن. امید با قدرتی که از گنجینه‌ی «نُه آینه» گرفته بود، حالا می‌تونست سایه‌ها رو با ذهنش کنترل کنه، حتی شکل آینده‌ی اونا رو ببینه. تو دل خرابه‌های معبد سوخته، عاشور ایستاده بود. خاکسترها هنوز داغ بودن. شمشیر نورش رو به زمین کوبید، و نوری آروم از زمین بلند شد. ـ دیانا... چرا؟ از دل تاریکی، صدای امید اومد. ـ چون تو زیادی دیر رسیدی، قهرمان. سایه‌ها دوباره حمله کردن. این‌بار با شکل‌هایی آشنا: یکی از اونا شکل خود دیانا بود. اما چشماش سیاه شده بود، بی‌روح. عاشور عقب نکشید. شمشیرشو بالا برد، نورش دوباره زنده شد. ـ من دیانا رو پس می‌گیرم. حتی از دل تاریکی. و نبرد دوباره شروع شد—این‌بار نه فقط برای روشنایی، بلکه برای نجات یه روح گم‌شده... -
