
در دوران نوجوانی، آرایشگر پیر و پرچانهای وقتی در حال اصلاح موهایم بود از من پرسید: آیا برای مادرت پسر خوبی هستی؟ من هم به روال معهود که همیشه باید خودم را آدم مودب و خوبی نشان دهم گفتم: بله. اما از آنجا که وجدان موجودی است ولنکن، از خواب بیدار شد و جدال بین من و او شروع شد. در ظاهر پسری حرفگوشکن و مثلا مبادی آدابم و والدینم هرجا رفتند پز این را هم دادهاند. اما بنابر «الانسان علی نفسه بصیره» و «الاعمال بالنیات» خودم بهتر میدانم که تابهحال گربه نفسم، محض رضای خدا موشی نگرفته. تا بوده طبق میل و خواستهام عمل کردم و هرجا که به مذاقم خوش نیامده، قدم از قدم برنداشتم. حتی همین میل به تعریف و تمجید هم یکی از امیال نفسانی بود که باعث میشد آدم مودب و حرفگوشکنی باشم.
اگر کسی از من بپرسد: چه کاری را فقط و فقط برای مادرت انجام دادی، بعد از ساعتها فکر باید بگویم: هیچ! هرکاری را که بگویم ناخالصی دارد و قطعا یک طرفش میل خودم هم دخیل است. اگر کسی بپرسد: چه کاری را برخلاف میل و خواستهات و فقط برای رضایت او انجام دادی، باز هم جوابم همان است که گفتم. ولی با همه اینها چرا من فکر میکردم پسر خوبی برای مادرم هستم؟
شنیدهاید که میگویند:«نیکی چو از حد بگذرد، نادان گمان بد برد!» من دقیقا همان نادان بودم که از سر محبتها و چشمپوشیهای مادرم فکر میکردم عجب آدم نازنینی هستم و آرزوی هر پدر و مادری است که فرزندی مثل من داشته باشد! اگر تا دیروز فکر میکردم میشود زحمات مادری را تا حدودی جبران کرد امروز باید بگویم این کار از قبیل کارهای سهل و ممتنع است. چون هر کاری که برایش بکنی آنقدر از تو تشکر میکند که خیال میکنی شق القمر کردهای، کوه بیستون شکافتی و کیک زرد هستهای بیرون دادی، ولی وقتی ریز میشوی میبینی همین محبت کردن را هم او به تو یاد داده و تو چیزی از خودت برای تقدیم و جبران نداری. چیزی که از او گرفتی را حالا داری پس میدهی.
راست گفته اند که مادران جلوهای از محبت خداوند روی زمین اند.