معنی سورن در فرهنگ معین
سورن
(رَ) [ تر. ] (اِ.) هجوم ، حمله .
معنی سورن در فرهنگ فارسی عمید
سورن
۱. حمله و هجوم، یورش.
۲. (اسم) غوغا و هیاهوی لشکریان هنگام تاختن بر دشمن.
سورن در دانشنامه ویکی پدیا
سورن
سورن یا سورنا یکی از سرداران سپاه ایران در زمان اشکانیان است. ولی ممکن است به یکی از موارد زیر نیز اشاره داشته باشد:
خاندان سورن، یکی از هفت خاندان ممتاز اشکانی
سمند سورن، مدل تغییر شکل یافتهٔ سمند معمولی و سمند LX
سورن
لغتنامه دهخدا
سورن . [ رَ ] (ترکی ، اِ) اﷲاکبر یا مثل آن گفتن لشکریان به آواز بلند در هنگام تاختن بر خصم . (غیاث اللغات ) (آنندراج ). و بعضی گویند های و هویی که اتراک وقت محاربه کنند. (آنندراج ) :
سپه کار بیکار برخاستند
گورگه زده سورن انداختند.
شرف الدین علی یزدی (از آنندراج ).
ز هر دو طرف سورن انداختند
هزبرانه بر یکدگر تاختند.
ملا عبداﷲ هاتفی (از آنندراج ).
و خروش سورن و نای زرین بنیان حصارسپهر دوار را متزلزل گردانید. (حبیب السیر ج 3 ص 252). و غریو کرنای و سورن ارکان عالم را متزلزل میگردانید. (حبیب السیر).