درخت کریسمس،کلاه‌ها و لباس‌های زمستانی،برفی که تمام خیابان‌ها رو سفیدپوش کرده بود و بچه‌هایی که منتظر کادو بابانوئل بودن،خبر از سال نو میدادن.
صدای پاشنه کفش‌های مردونش توجه تمام حضار رو به خودش جلب کرد.کت و شلوار مشکی،پیراهن سفید،کراوات مشکی،کفش‌های براق و موهای حالت دار و صورتی اصلاح شده،فقط وقتی قرار ملاقات خیلی مهمی داشت تا این حد به خودش میرسید،براش مهم بود تو مهمترین‌ها،بهترین خودش باشه.
سرش رو چرخوند و خیلی سریع میز شماره هشت رو پیدا کرد و به سمت میز حرکت کرد.
طبق معمول زودتر از دونیا رسیده بود.وقتی پشت میز نشست با خودش گفت تا سیگارش تموم بشه احتمالا دونیا هم میرسه.
عادت داشت فضای اطرافش رو بررسی کنه و مردم رو قضاوت کنه و درموردشون فکر کنه.
از در شیشه‌ای کافه به بیرون نگاه کرد و اتفاق جالبی،نظرش رو جلب کرد:
مادری که با صدای خیلی بلندی،بچه خودش رو برای بی‌توجهی به حرف پدربزرگش تنبیه میکرد.
صدای وجدانش از اعماق وجودش باهاش صحبت کرد:
خب شاید اون بچه فقط دوست نداشته به حرف‌هایی که هیچ علاقه‌ای بهشون نداره گوش کنه.
عرق تو افکار خودش بود که بوی عطر آشنایی نظرش رو جلب کرد و صدای کشیده شدن پایه صندلی روی زمین باعث شد گردنش رو بچرخونه.
یه خانم،با قدی متوسط،لباس زمستانی نسبتا بلند و بزرگی که با کلاهش ست بود.
به نشونه احترام بلند شد و بعد همزمان نشستن.
برای اولین بار بعد از سال‌ها با دقت به صورت دونیا نگاه کرد و متوجه تغییرات خیلی زیادی شد،خط اخمی که کاملا مشخص بود،یه شکستگی کاملا قابل لمس و موهایی که دیگه بلندی سابق رو نداشتن.
هر دفعه که میخواست صحبت کنه،میترسید از کلمات مناسبی استفاده نکنه و حرفش رو قورت میداد.
یه بغض سنگین گلوش رو فشار میداد،یه خشم سرکوب شده که حالا دوباره بیدار شده بود ته چشماش مشخص بود و لرزش دلش از احساساتش که تو لرزش دستاش معکوس شده بود،خبر از آشوبی که درونش جریان داشت میداد.
دونیا بالاخره سکوت رو شکست و شروع کرد:
میدونم که صدها و شاید هزاران سوال تو ذهنت داری،میدونم که سال‌ها عذاب کشیدی،میدونم که سال‌ها احساسات خودت رو سرکوب کردی و می‌خوام بدونی تمام این تجربه‌ها رو منم داشتم و میدونم چقدر سخت بوده.
من مجبور شدم که برم.
من هرروز دلتنگ شیرینی‌های مامان،بغل کردن بابا و حرفام با تو میشدم و تمام احساساتی که تجربه کرده بودیم گلوم رو فشار میدادن ولی مجبور بودم،مجبور...
ولادیمیر خواست جواب بده ولی خشم و عصبانیتش،شدیدتر از کنجکاوی و دلتنگیش بود و غرورش نمیذاشت صحبت کنه.
با چشمان گریون دلتنگیش رو نشون میداد و با دستای مشت شده خشمش رو.
ته دلش همیشه میدونست روزی میرسه که به تمام جواب‌هایی که میخواد،فقط چند قدم فاصله داره ولی هرگز فکرش رو نمی‌کرد که اون روز،تنها قربانیه تمام اتفاقات باشه و دونستن جواب‌ها فقط نمکی رو زخمای عمیقش باشه.
یه نخ دیگه روشن کرد،ترکیب بوی وُدکا و سیگار به قدری غلیظ بود که عطر خودش حس نشه.
بعد از فکر کردن به تک تک حروف تک تک کلمات تک تک جملات دونیا،شروع به صحبت کرد:
وقتی خونه رو ترک کردی،تنهایی،تنها حس حاکم به دنیام شد،مامان فروریخت و بابا شکست.
خونه،دیگه خونه نبود،فقط جایی بود که میخوابیدم و غذا می‌خوردم.
تقریبا چند ماه بعد از رفتنت،دلیلی برام نموند که تو خونه بمونم و خونه رو برای همیشه ترک کردم ولی تفاوتم با تو این بود که من گفتم دارم کجا میرم چون میدونستم خانوادم ممکنه بهم نیاز پیدا کنن ولی تو اینو درک نکردی...
همه چی میتونست متفاوت باشه اگه تو فقط درک میکردی خانوادت چقدر دوست دارن و براشون مهمی،هرچند الان خیلی دیره!
اگه دلت برای بابا تنگ شده،میتونی تو خونه پیداش کنی،البته خیلی عوض شده!یه پیرمرد دائم‌الخمر که کل زندگیش تو چند تا عکس خانوادگی خلاصه میشه
و
اگه دلت برای مامان تنگ شد،کنار مادرش دفن شده
و
اگه دلت برای من تنگ شد،کافیه به این آلبوم عکس نگاه کنی و تو خاطرات غرق بشی چون این آدمی که الان جلوت نشسته خیلی وقته دیگه برادر کوچولو تو نیست.
آلبوم عکس رو،رو میز گذاشت و دونیا رو غرق تو افکار و اشک‌های سرازیرش،سر میز شماره هشت رها کرد،تا شاید بتونه دقیق‌تر ببینه و فکر کنه و درک کنه.
