ناراحت و عصبی از همه چی،وارد اتاق شد.یه تخت خواب ساده با پتو سفید،یه میز مطالعه قدیمی،کتابای خط خطی شده تو کتابخونه قدیمی که هدیه پدربزرگش بود،یه اتاق کوچیک ولی مرتب.
صدای برخورد قطرههای بارون به شیشه و آوازِ شاخه درختا وقتی باد بینشون میرقصید،اونو به سمت پنجره برد.یه منظره پر از جزییات جلوش بود:
شهری که چراغاش،تاریکی خیابونارو از بین میبرد ولی تو دل مردمش روشنایی ایجاد نمیکرد،مردمی که بر اساس مدل ماشین،برند لباس،مدل مو و....به شکل غیر منطقی و نادرستی،دسته بندی میشدن!
مردمی که ظاهر بهتری داشتن،احتمالا تو دسته بهتری قرار میگرفتن و برعکس.این شهر جایی بود که هرچقدر خیابوناش روشن و خوشگل بود،درونش تاریک و خشن بود،یه ماهیت خشک با ظاهری فریبنده....
دست تو جیبش کرد،هنوز نامه مچالهای که باعث شده بود کل روز با همه درگیر بشه رو نگه داشته بود.هضم این مسئله که یه تیکه کاغذ باعث شده تا این حد روز بدی داشته باشه براش واقعا سخت بود.
با وجود اینکه تمام کلمات نامه رو حفظ شده بود ولی بازم تصمیم گرفت برای بار آخر نامه رو بخونه:
سلام،امیدوارم حالت خوب باشه،میدونم که تو این دوره و زمونه کسی نامه نمینویسه ولی با خودم گفتم شاید اگه ببینی که کلمات رو با دست خودم نوشتم،تاثیر بیشتری داشته باشه.
از همون روزی که از اینجا رفتم تا الان،هرروز داشتم لحظه شماری میکردم که چنین روزی برسه و من این نامه رو بنویسم.
حس میکنم الان دیگه هر دو ما آمادگی لازم برای صحبت کردن درموردش رو داشته باشیم،پس،آخرین روزِ ماه،وقتی آخرین خورشیدِ سال غروب میکنه،تو همون جای همیشگی ولی با ظاهری متفاوت،منتطرتم.
دوستدار تو،دونیا
از جیبش کبریتش رو درآورد و روشن کرد،اول باهاش نامه رو سوزوند و بعدش با آتیش نامه،سیگارش رو روشن کرد و درحالی که داشت منظره ظالم مقابلش رو با دقت غیر قابل توصیفی نگاه میکرد زیر لب گفت،باید تمومش کنم....