
نمی دانم از کجا باید شروع کنم؟ حتی نمی دانم که چه بگویم؟ بهتر است از روزهای آسمانی کودکی شروع کنم...
ازبچگی همیشه تودلم یکی بود که خیلی دوسش داشتم شاید پیداکردن یکی که ندیدیش برات سخت باشه
کم کم بزرگ شدم دیدم دورتادورم عکسش هست ،توی تلویزیون و رادیو صداش هم هست ،ولی وجود نازنینش رو نمی تونستم با دوچشمام زیارت کنم.
اون کسی که برای بچه های شهدا پدر،برای دردمندان همدرد وبرای دشمنان دژی غیر قابل نفوذ بود وهست.
آری!
بزرگ مرد کشورم!
برای دل ساده ام نگاهش تصلای خاطر است....
من یکی از دوستداران محبت ها ولبخند هایش هستم...
من یکی از هزاران مشتاق عطر وجودش هستم...
من یکی از هزاران ایرانی هستم که طنین خوش زندگیم،آهنگ سخنانش است...
تلاطم وجودم در پی یافتن چهره ی یار هر روز افزون می شد ومن در پی آرام کردن دلم به قرارگاه عاشقان دعوت شدم.
به طلائیه...
به طلائیه باوجود طلاهای نابش...
یک ماه نمی گذرد که در جوار عشاق این مرزبوم سال را تحویل کردم و دیدار روی ماهت را طلبیدم،دوستانت نیزمثل خودت مهربانند آقاجان.
اماما!
چهره ی ملکوتی ات و قدوبالای رعنایت چه در پی خود دارد که اینگونه عشق و دلدادگی به کام ما وجام زهری است به کام ستم پیشگان و گرگ صفتان؟!
امام زمانمان که در غیبت است ومانیز توفیق دیدن روی خورشید مانندش را نداریم دل خوشیم به دیدن روی ماهت.
احساساتم غیر قابل وصف است. دعوت به دیدار نگارم در مخیله ام نمی گنجد چه برسد بخواهد بر باورم بنشیند.
تصورش هم سخت است برایم .که این سرباز کوچکت رالایق دانسته ای و مراد دلم را به واقعیت پیوسته ای...
جانم به فدایت!
کاش میشد با ترازویی میزان محبت به تورا سنجید و با کلمه ای فرای عشق و دوست داشتن میزان دلبستگی به تورا وصف کرد ولی چه کنم آقاجان که زبان قاصرم محدود است...
پس ساده و بی پیرایه می گویم:
