آه عزیز من چرا سفر نمیکنیم چرا چمدان تنهایی هایمان را جمع نمیکنیم و راهی دوردست ها نمیشنویم چرا میمانیم تا اشکهایمان به پیچک کوچک غم آب دهد عزیز من چرا گمیرویم از ایمجا که بختمان را شبیه راهزنهایی نوشتهاند که مدام در پیشان انند تا اندک شادی ته جیبهایشان را بگیرند
این سرشت آدمیست که با داغ و درد زاده شده یا بخت من است که رخت عزای دنیا را پوشیده نمیدانم، نمیدانم این روزگار سخت و طاقت فرسا را چطور از سر بگذرانم و آرام بمانم
پ.ن: میدانم که دیگر نیست امیدی
۱۱ مه