منو ببر به اعماق قلبت ، جایی که ادای آدمای قوی رو در نیارم.
ماسک لعنتی رو از صورت من بردار و جسم خسته ی من رو ببین.
این من واقعی هستم ، کسی که میخواد بین دستان تو قایم بشه تا رنج این دنیا رو نبینه.
کسی که فقط با نگاه کردن به چشمان ناراحتش ، میتونی تمام سختی هایی که کشیده رو ببینی
و من با عشق نگاهت میکنم ، چرا که سپر من شدی
ضعیفم اما میجنگم برایت ، طوری که هیچ سربازی برای آرمان هایش جنگید.
دستان سردم را به روی گونه های گرمت بزار ، همانجایی که زندگی جاریست.
اشک های تو جاریست ، ناراحتی از پس چه؟
من همینجا هستم ، ناراحت من نباش ، برای تسکین درد من فقط به من نگاه کن ، گرمای عشق تو برای من از هر دارویی اثر بهش تر است.
از نگاه دیگران بی نیازم تا زمانی که تو هستی.
ولی تورو به خدا ، در مسیر چشم هایت به من شک راه نده ، احساس شک را در چشمان تو میخوانم ، در مسیر نگاهت ، دروغ را راه نده ، پر از صداقت هستم برای کسی که عشقش را به من راه دهد.
از دوران جنگ گذشت اما شمشیر میزنم برای کسی که پناه چشمانش را بر دل زخمی من راه داد.
نویسنده : خودم.
