سلام مامان جان، دلم برایت خیلی تنگ شده، چند روز است دلم میخواهد یک جوری با تو حرف بزنم. از زمان نوجوانی یعنی وقتی مدرسه میرفتم، وبلاگ نویسی برایم خیلی جالب بود. میدانی اینجا حداقل حرفهایمان میماند. دلم از این میسوزد که تو دیگر نیستی تا جواب حرفهایم را بدهی و هزارتا سوال جورواجور بپرسی.
وقتی سوال میپرسیدی من به فکر فرو میرفتم، سعی میکردم جوابها را از دریچه نگاه تو پیدا کنم. این نگاه ساده و کودکانه به همه چیز باعث شده بود زندگیام رنگ بگیرد. از سیاه و سفید و خاکستری رها میشدم و دنیا را مثل تو رنگی میدیدم. مثل جعبه مداد رنگی ات! مثل پاستلهای جدیدت! مثل آبرنگت که مراقب بودی رنگهایش با هم قاطی نشود! مثل دفتر نقاشی ات که توی چند روز تمام میشد! آه، دفتر نقاشی جدیدی برایت خریده بودم، گذاشتم تا دفترهایت که تمام شد بدمش به تو. تو پیدایش کردی و دستم را خواندی. هنوز توی داشبورد ماشینم هست. چند روز پیش دیدمش، آرام در داشبورد را بستم و دیگر یادم نیست با گریه یا با بغض رانندگی کردم.
عزیز دلم، تو همه دلخوشی مامان بودی. تو وصل من به این دنیا بودی. تو شور کودکی در من بودی. وقتهایی بود که از غم دنیا دلم پر بود و استرس همه وجود را گرفته بود، اما تا چشمم به بچه گربههای توی بلوار می افتاد، مینشستم یک دل سیر نگاهشان میکردم تا بعد برای تو داستانهایشان را تعریف کنم. این روزهای آخر من بودم که همه چیز را از تو یاد میگرفتم یا حتی چیزهایی را به خاطر تو یاد میگرفتم. آه، مادر، با چشمهای تیله ای کوچکت و با دستهای پر مهارت، برایم درس زندگی بودی.
می گویند یکی از مراحل سوگ، انکار است. دلم میخواهد تا همیشه نبودنت را انکار کنم. وقتی بچه گربه ها هر روز صبح برایم داستان تازهای دارند و وقتی آخرین دفتر نقاشی ات هنوز سفید است، رفتنت دروغی بیش نیست.
وقتی برای آخرین بار بغلت کردم و هزار بار بوسیدمت، انگار میدانستم دیگر هرگز نمی بینمت.
مامان، دخترم، خیلی دلتنگت هستم. ولله که شهر بی تو مرا حبس می شود