لوله گالوانیزه گرم برای انتقال گاز زغال سنگ موجود در معادن و همچنین انتقال بخار مورد استفاده قرار می گیرد. در گذشته از این لوله ها برای انتقال آب استفاده می شد. اما از آنجا که عمر این لوله ها محدود بوده است، پس از مدتی دچار زنگ زدگی می شدند.
پس از مدتی آهن های اکسید شده با آبی که در این لوله ها جریان داشت، ترکیب می شد و رنگ آن را به رنگ زرد، تغییر می داد. همچنین به دلیل زنگ زدگی لوله، جداره داخلی آن صافی خود را از دست داده و زبر میشد. به این ترتیب شرایط تجمع باکتری ها درون لوله ها، فراهم می شد. به همین دلیل در سال ۱۹۶۰ استفاده از لوله گالوانیزه برای انتقال آب ممنوع شد.
برای تولید لوله فولادی گالوانیزه به روش آبکاری گرم، لوله های فولادی را پس از تمیزکاری در حمامی از فلز مذاب روی که در دمای ۵۰۰ درجه سانتیگراد قرار می دهند. تا به این ترتیب فلز روی در این دمای بر روی سطح لوله ها قرار گیرد. عمل گالوانیزاسیون گرم، یکی از موثرترین راهها برای جلوگیری از زنگ زدگی لوله های فولادی به شمار می رود.
برای اولین بار کشور فرانسه در سال ۱۸۳۶ از لوله گالوانیزه در صنایع خود استفاده کرد و به تدریج و با گسترش صنایع از این لوله ها به عنوان سازه انواع گلخانه استفاده کرد. به طور کلی به لوله های گالوانیزه ای که در سازه های گلخانه ای مورد استفاده قرار می گیرند،
لوله گالوانیزه گلخانه ای نیز گفته می شود. عمق نفوذ فلز روی در لوله های فولادی که از طریق فرآیند آبکاری گرم، گالوانیزه می شوند، از ۳۵ میکرون شروع و تا ۶۵ میکردن ادامه پیدا می کند. این در حالی است که در لوله های گالوانیزه براق یا سرد این عمق نهایتا ۱۵ میکرون خواهد رسید. بنابراین می توان گفت طول عمر لوله های گالوانیزه گرم، از طول عمر لوله های گالوانیزه سرد، بسیار بیشتر است