#روایتگرباش
دوست داشتم در کنارم باشی ، خیلی نزدیک
آنگونه که لمست کنم.
اما دیوار های بلند کرونا مارا دور کرد، شاید دور شاید نزدیک....
اشک ها ، لبخند ها ،غم ها و شادی ها دیگر آن روز های معمولی نیست که آغوشت را لمس کنم ؛ تنها می توانم از پشت شیشه های این جادوی قرن این تکنولوژی نزدیک کننده وجودت را در تمام لحظات زندگی احساس کنم.
تو آنسوی دنیا یا در همین نزدیکی ، در کوچه ی تنهایی خود در هر جایی هستی مرا می بینی با لمس یک دکمه ، با شاتر کردن یک عکس سلفی، با خلق یک استوری زیبا ، با نگاهی خیلی نزدیک به صفحه گوشی خود....
تورا می بینم و مرا میبینی و ما اینگونه از حصار کرونا بیرون آمدیم و صدایت را می شنوم با هدفون کوچکم آنکه یادگاری تولدم بود ،یادت هست؟
دیگر نمی خواهدبرای موسیقی و رقص و شنیدن صدایت صفحه آن را به خود نزدیک کنم ،تنهابالمس هدفونم ساعت ها در امانم...
ساعت ها با قلم دیجیتال خود صفحه کاغذی موبایلم را می پیمایم و این هنر سامسونگ است که مارا از خیلی دور نزدیک و نزدیکتر کرد و برگ های سبز درختان را با این نوت زیبا از هجوم تبر برای تبدیل به کاغذ در امان نگه داشت.
من مینویسم با قلم یا کیبورد تو هم #روایتگر باش تا از خیلی دور، نزدیک شویم.
محمدحسین غلامی (امین)