
بسیاری از افرادی که به مهاجرت، تحصیل یا کار در خارج از کشور فکر میکنند، یک سؤال مهم دارند: «زندگی در کدام کشور ارزانتر است؟» اما پاسخ به این سؤال، به سادگی مقایسه قیمت اجاره خانه یا هزینه مواد غذایی نیست. چیزی که اهمیت بیشتری دارد، نسبت درآمد به مخارج زندگی است. ممکن است کشوری هزینههای زندگی پایینی داشته باشد، اما درآمدها نیز به همان نسبت پایین باشند و در نتیجه قدرت پسانداز افراد چندان بالا نباشد.
به همین دلیل کارشناسان اقتصادی هنگام مقایسه کشورها، علاوه بر هزینههای زندگی، به شاخصهایی مانند قدرت خرید، میانگین درآمد و هزینه مسکن نیز توجه میکنند. بررسی این شاخصها نشان میدهد که ارزان بودن یک کشور لزوماً به معنای زندگی راحتتر یا امکان پسانداز بیشتر نیست.
فرض کنید در کشوری هزینه ماهانه زندگی یک نفر ۸۰۰ دلار باشد. در نگاه اول این عدد بسیار جذاب به نظر میرسد. اما اگر میانگین درآمد در آن کشور ۹۰۰ دلار باشد، عملاً امکان پسانداز زیادی وجود نخواهد داشت. از سوی دیگر ممکن است در کشوری هزینه زندگی ۲۵۰۰ دلار در ماه باشد، اما میانگین درآمد ۵۰۰۰ دلار باشد و افراد بتوانند بخش قابل توجهی از درآمد خود را ذخیره کنند.
به همین دلیل متخصصان از مفهوم «قدرت خرید» استفاده میکنند. قدرت خرید نشان میدهد که یک فرد با درآمد خود، تا چه اندازه میتواند هزینههای زندگی را پوشش دهد و پسانداز داشته باشد.
بر اساس گزارشهای بینالمللی، کشورهایی مانند هند، مصر، پاکستان، نپال، بنگلادش و برخی کشورهای آسیای مرکزی از ارزانترین کشورهای جهان برای زندگی محسوب میشوند. هزینه اجاره مسکن، حملونقل و مواد غذایی در این کشورها نسبت به بسیاری از کشورهای اروپایی و آمریکایی پایینتر است.
برای مثال:
هند یکی از کمهزینهترین مقاصد جهان محسوب میشود و هزینه زندگی در بسیاری از شهرهای آن بسیار پایین است.
مصر به دلیل هزینه مناسب مسکن و خدمات شهری، مقصد محبوبی برای برخی مهاجران و بازنشستگان است.
ویتنام و تایلند نیز در سالهای اخیر به دلیل تعادل مناسب میان هزینهها و کیفیت زندگی، مورد توجه متخصصان دورکار و مهاجران قرار گرفتهاند.
اما نکته مهم این است که درآمد متوسط در بسیاری از این کشورها نیز نسبتاً پایین است و همین موضوع باعث میشود که صرفاً ارزان بودن هزینهها، معیار کافی برای انتخاب مقصد مهاجرت نباشد.