حتماً میدانید که در دنیا هزاران مرض وجود دارد که شما حتی فکر آن را هم نمیکنید. مع الاسف باید عارض شوم چون جنابعالی فکر چیزی را نمیکنید دلیل نمیشود یک گوشهای از دنیا یک دختر معصومِ مظلوم قریب به روان رنجوری از آن رنج نکشد. شرح حال بیمار بدین شکل میشود که تنها فکر شیرینی پختن کافیست تا چنان مرا به هراس بیندازد که چنگیز مغول چنین دستگاه ارعابی بهم نزده بود. با خودتان پوزخند میزنید که مگر یک بستنی ساده، شیرینی گردویی یا رولت چیست که این دختر اینطور دارد ننه آی من غریبم بازی درمیآورد؟ که باید بگویم نمیدانم. من همین چندلحظهی پیش یک حمله را پشت سر گذاشتهام لطفاً دوباره باب آن را باز نکنید.
حوالی ساعت ۷ بود که من یک ویدئوی آموزشی شیرینی لطیفه را باز کردم. بعد بدون اینکه حتی خودم بفهمم چه مرگم شده چنان خلقم تغییر کرد و از بد به بدتر متمایل شد که هرچه کاسه کوزهی قرار گردش با خانواده گذاشته بودم شکستم، بعد دندانم درد گرفت، و عن قریب که همان ساعت ورود مرغات به خانه از خواب بیهوش شوم. تمارضی درکار نبود من راستی راستی در تمام این حالات غرق شده بودم.
وقتی خانواده ناامیدانه من را تنها گذاشتند احساس کردم که باید بلند شوم و در شلوغ بازار سوسکی زیرزمین، به دنبال همزن برقی جهازم بگردم. همینقدر عجیب؟ بله همینقدر. مگر چه فرقی میکند که این همزن یک شیرینی لطیفه پخته باشد و بعد برفرض برود خانهی بخت یا نو نو باشد؟ شاید برای پدر که آنطور همه چیز را مرتب در قفسهها چیده بود فرق میکرد و راضی به استفادهی همزن جهاز در خانهی پدر نبود، چون پیدایش نشد که نشد. یک فومساز عتیقهی قهوه بالا پیدا میشد که با همان شروع به همزدن زردهها کردم. باید آنقدر هم بخورند که عملاً سفید شوند و در یک دگر دیسی زیباطلبانه از زرد به سفید مبدل شوند. زردهها همه جا پاشیدند و صفت عتیقه بیشتر از پیش روی پیشانی فومساز چسبید. شکر خدا دست که دارم، آنقدر با قاشق هم زدم که دیگر دستم را حس نکردم. زرده که بالاخره از شرم سفید شد من تازه فهمیدم که جای بیکینگ پودر را بلد نیستم. خودمانیم آدمی که دندانش درد میکرده، در آستانهی حملهی خواب بوده و اخلاقش از حیوانات درنده وحشیانهتر، به چه رویی زنگ بزند به آنها که ناامیدشان کرده و بپرسد راستی بیکینگ پودر را کجا گذاشتهاید؟ با همان لباسهای مسخره آن وقت شب توی خیابان دویدن و پی بیکینگپودر فروشی گشتن ایدهی عاقلانهتری بود.
همهچیز که جور شد و مخلوط شد و پهن شد وسط سین فر، برق رفت. حالا من نشستهام پشت در انتظار، در پس یک حملهی اضطرابی که تا بن استخوانهایم را چلاند تا ساعت ۱۲ شود، برق بیاید، بچهها بیرون بیایند و ببینم بالاخره این لطیفهها شیرند یا روباه.