مراقب ذهنت باش!
میتواند توهمات بزرگی به تو بدهد. میتواند چیزها را طوری نشان بدهد که گویی وجود ندارند و میتواند به تو کمک کند که چیزهایی را که وجود ندارند را ببینی!
ذهن بسیار مبتکر و مخترع است
ذهن فقط یک قدرت دارد ــ رویا ساختن ذهن در طول روز رویا میبافد
توسط کلمات، زبان ـــ و در شب خواب میبیند ـــ حالا با تصاویر رویا میبافد.
و دو نوع مردم وجود دارند:
تعداد کمی رویاهای سیاه و سفید میبینند و تعدادی دیگر رویاهای تمام رنگی دارند!
کسانی که رویاهای تمامرنگ دارند شاعر، نقاش و مجسمهساز میشوند؛ میتوانند بسیار هنرمند باشند. نیازی ندارند به مواد مخدر وابسته باشند؛ ذهنشان مسکالین mescaline و ال اس دیLSD را تامین میکند. ترکیب شیمیایی بدنشان کافی است تا نشئههای روانگردان برایشان خلق کند
ولی کسانی هم هستند که رویاهای سیاه و سفید دارند. اینها دانشمندان هستند، تاجرها، بانکدارها ــ مردمان محاسبهگر ـــ ریاضیدانها
ولی چه رویای سیاه و سفید ببینی و چه رنگی، تفاوتی ندارد ــ رویا، رویا است.
مراقب رویاهایت باش!
و هر روز و هر روز رویاهایت را تماشا کن؛ زیرا آنها همیشه وجود دارند
میتوانی آنها را تماشا کنی، و با تماشا کردنشان میتوانی هویت خودت را از آنها جدا کنی و فقط یک آینه بشوی که آنها را بازتاب میکند
و این یک ازادی عظیم را برایت خواهد خواهد آورد
آزادی از رویاها یعنی آزادشدن از دنیا
*بیا،دنیا را همچون کالسکهای رنگشده برای شاهان،تلهای برای ابلهان در نظر بگیر
ولی کسی که میبیند، رها میگردد*
این همان دنیاست: برای مراقبهکنندگان، برای شاهان: یک کالسکهی نقاشی شده است
بودا چیزی در مخالفت با دنیا نمیگوید فقط حقیقت آن را توصیف میکند
و برای احمق یک تله است
بستگی به خودت دارد.
عروس و داماد تازه در کلیسا ازدواج رسمی کرده بودند و بلافاصله با اتوموبیل به سمت هتلی که در بیرون شهر رزرو کرده بودند حرکت کردند. مسافت طولانی بود و وقتی رسیدند شب شده بود. عروس با هیجان خودش را برای شب اول آماده میکرد و جای خودش را روی تختخواب خوب آماده کرده بود. حالا یک ساعت میشد که داماد که هنوز لباسهایش را برتن داشت پشت پنجرهی باز ایستاده بود و از آنجا به آسمان پرستاره نگاه میکرد.
عاقبت عروس با بیصبری گفت:
“عزیزم؛ چرا لباسهایت را در نمیآوری و به رختخواب نمیآیی؟”
داماد جواب داد:
“فکر من نباش؛ تو برو بخواب. مادرم به من گفته که امشب شگفتانگیزترین شب زندگی من خواهد بود؛ و من نمیخواهم حتی یک دقیقه از آن را از دست بدهم!”
حالا تو چگونه میخواهی بوداها را تعبیر کنی؟
در دنیای ناخودآگاه و ناهشیار تو همه چیز تحریف شده است
تو مفاهیم خودت را تحمیل میکنی، رنگ میزنی، منحرف میکنی. ترتیبی میدهی که هرچه را که بخواهی باور کنی
وگرنه این یک واقعیت ساده است.
اگر به دنیا نگاه کنی، اگر به خودت نگاه کنی، اگر به مردم نگاه کنی
اگر به زندگیت، به گذشتهات نگاه کنی، خیلی دشوار نخواهد بود که دریابی ۹۹٪ از آن فقط رویاها بوده؛ فقط ۱٪ واقعی بوده
و به سبب همین ۹۹٪ رویاها، قادر نیستی که آن یکدرصد را پیدا کنی
و فقط آن یکدرصد اساسی است، بقیه فقط سایه است. یکدرصد حقیقت، باقی غیرحقیقت
آن یکدرصد میتواند تو را نجات دهد، میتواند قایقی شود که تو را به آن ساحل برساند.