بدیش اینه که نمیدونم با خودم چند چندم.
از دیروز با هیچکدوم از اقوام و بزرگترها تماس نگرفتم. هرکی هم به مامان زنگ زده، دیدم که گوشی رو میده به برادرم که باهاشون صحبت کنه، اما سمت من اصلا نمیاد.
از یه جهت میتونم اینجوری بهش نگاه کنم که خوبه که حریم من رو دیگه میشناسن و قرار نیست زوری با کسی حرف بزنم یا سال نو رو به کسی تبریک بگم، اما از طرف دیگه نمیدونم چرا دلم همش یه جوری میشه. یه جورایی انگار حس میکنم بود و نبودم فرقی نداره. نمیدونم چجوری تعریفش کنم. یه حس دوگانه ست.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
همین الان رفتم چک کردم ببینم چجوری میشه حساب ویرگول رو حذف کرد. وسط نوشتنم رفتم این کار رو کردم. چونکه حس کردم رنگ و بوی نوشته هام مال 15 سالگیمه و یه لحظه به شدت از خودم بدم اومد. به خودم گفتم نمیخوای بزرگ بشی سارا؟!
انسجام فکریم برای نوشتن بهم ریخت...
