
انسان مدرن، اولین اصولی که فرا میگیرد، شامل راهها، مسیرها و روشهای تنها زیستن است. به زعم من، بشر در دنیای جدید، وضعیتهای پیرامون خود را ناامن مییابد، و یا خود، ناآگاهانه یا آگاهانه، وضعیتهای مختلفی را که در آنها میزید، به صورت ناامن تولید و بازتولید میکند. برای همین، تمنای امنیت به عنوان نیازی بنیادین، یکی از قویترین تکانههای روانی است. اما نسبت ناامنی با تنهایی چیست؟ گویا سادهترین جواب این است که بشر، بیش از هر چیز دیگری، از بشر میترسد و میل به تنهایی و فاصله گرفتن از دیگران، احساس امنیت را تقویت میکند. با این حال، انسان در جایگاه موجودی اجتماعی، در صورت عدم حضور در کنشهای اجتماعی، بار دیگر احساس ناامنی را در خود بازمییابد. پس، تنهایی، بازی دو سر باخت است. کنشهای اجتماعی نیز، بازیهایی دو سر باختاند. باز هم شاید به همین دلیل است که بشر به دامان هنر و زیباییشناسی پناه برده است. اما نهادهای اجتماعی نیز، کار را تا حدودی برایمان تسهیل کردهاند و با شکلها و فرمهای مختلف، حدود امنی را ترسیم میکنند.
همهی اینها اندیشههایی بودند که در سر او جریان داشتند، در حالی که برای رسیدن به محل کارش قدم میزد و مطابق معمول با هندزفری موسیقی گوش میداد. اگر درست به یاد بیاورم، طبق آنچه که خود از آن روز به یاد میآورد و برایم تعریف کرد، در حین سیر و سلوک در اندیشههای فوق، قطعهی کنسرتوی ماخولیایی چایکوفسکی را گوش میداد. الان که به آن فکر میکنم، منطقی به نظر میرسد. این قطعه، اندیشههای متنوعی را در سر برمیانگیزاند و میپروراند. اما تجربهی دوست من دربارهی تلاش او برای بستن قرارداد و بیمه شدن در محل کارش بود. با خود میاندیشید که بیمه، یکی از نهادهایی است که امنیت به ارمغان میآورد و حال ناجورش شاید پس از تأمین امنیت مالی و بیمه به خوشی گراید. در حالی که هیجانزده و امیدوار قدم میزد، چهرهی دختر جوانی در سمت دیگر خیابان توجهش را جلب کرد و در حالی که رویش را برگرداند تا دختر را برای آخرین بار ببیند، هندزفری گوش سمت راستش افتاد. دقیقاً در همین لحظه بود که صدایی بم و کمرمق از داخل کوچهی کناری به گوشش رسید که میگفت: «همهی مردمان تنهایند مگر او به هنگام پنج صبح.» در حالی که ابروانش در هم شدند و کنجکاوانه به داخل کوچه قدم برداشت، هیچ کس را ندید. با دقت گوشه و کنار را بررسی کرد و باز هم کسی را ندید. صدای ضربههای پتک پیدرپی در ساختمان نیمهسازی کنار خیابان، حال ماخولیایی موسیقی را برایش تشدید میکرد. انگار ندایی از چهار سوی جهان او را به خود فرا میخواند، ندایی که اصرار میکرد از خواب بیدار شود.
وقتی به محل کارش رسید، همراه با دو نفر دیگر سوار آسانسور شد. اولین اتفاق عجیب دقیقاً در اینجا رخ داد: در حالی که به آینهی آسانسور نگاه میکرد، تنها خودش را میدید و گویی از دو نفر دیگر خبری نبود. مبهوت و گیج، به طبقهی پنجم رسیدند و هر سه در همان طبقه از آسانسور خارج شدند. دفتر محل کارش آن روز بسیار شلوغ بود و خبر خوشی نیز در راه بود. آن روز بود که قراردادش با شرکت رسمی شد و از آن پس مشمول حق بیمه میشد. این خبر، با وجود اتفاقات مبهوتکنندهی آن روز، جوری روحیهاش را بالا برد که ماجرای کوچه و آسانسور را به کلی فراموش کرد. سپس در وسط سالن شرکت ایستاد و چندین سلفی برای استوری اینستاگرام به مناسبت موفقیت جدیدش گرفت. در کمال تعجب، وقتی عکسها را در گالریاش باز کرد، به جز خودش، کس دیگری را در عکس نیافت، با اینکه، همانطور که قبلاً اشاره کردم، آن روز محل کارش به شدت شلوغ بود. چندین بار دیگر سلفی گرفت، اما هر بار از دیدن بقیه در عکس ناکام ماند. جرأت نداشت که مسئله را با هیچکس دیگری در میان بگذارد، چرا که میترسید مورد تمسخر قرار گیرد و به صحت عقلش شک کنند. به هر حال، پس از تمام شدن ساعت کاری به خانه بازگشت و در مسیر برگشت از گوش دادن به موسیقی و چشم دوختن به اطراف امتناع میکرد و با دقتی وسواسگونه گوشهایش را برای شنیدن هر چیزی تیز کرده بود. پس از رسیدن به خانه، بلافاصله در رختخوابش دراز کشید، به فکر فرو رفت و بدون آنکه متوجه شود به خواب رفت.
ساعت پنج دقیقه مانده به پنج صبح بود که از خواب پرید و شروع به نگاه کردن به اطراف خود کرد، گویی به دنبال کسی میگشت. اما در همان حال، پس از ناامید شدن از جستجو، دوباره به خواب رفت. در حالی که احساس میکرد ساعتها خواب بوده، دقیقاً پنج دقیقه بعد، یعنی سر ساعت پنج صبح، با حس سنگینی آغوش کسی از خواب بیدار شد. سراسیمه و خوفزده، بیدار شد و از کسی که به آغوشش کشیده شده بود، به سرعت فاصله گرفت. چراغ اتاقش را روشن کرد و با ترسی که هر لحظه بیشتر چیرگی مییافت، به آن موجود خیره شد. ترسش به اضطرابی هولناک بدل شد، تا جایی که دیگر طاقت وجود خود را از دست داد و در آن لحظه آرزو میکرد که هیچکس نباشد، کلاً وجود نداشته باشد. تصویری که به آن خیره شده بود، تصویر خودش بود و آن کس که به آغوشش کشیده شده بود نیز خودش بود. در حالی که دوست من با نشانههای متعددی از ترس، دلهره و اضطراب به آن نگاه میکرد، او با لبخندی ملیح و آرام و با چهرهای که نه سوءنیت و نه حسننیت در آن مشخص بود، به دوستم نگاه میکرد.