
از همهی مال و اموال حاج نصرت فتوحی، همین کامیون به من رسید. تازه آن را هم قبل از اینکه دستش از دنیا کوتاه شود، به نامم زده بود؛ والا این قومِ یأجوج و مأجوج، اصلاً در ذاتشان این نبود که چیزی را به کسی بدهند؛ حتی اگر حقش هم باشد.
من پسر زنِ دوم نصرت خان بودم. چند باری هم بیشتر ندیده بودمش. اما مادرم گفته بود که کلی ملک و املاک دارد، اما شرط کرده که حتی بعد از مرگش هم نباید سراغ حقمان برویم! اینکه مادرم چرا قبول کرد و چرا وقتی میخواستم بروم و حقمان را بگیرم، جلویم را گرفت، واقعاً نمیدانم. فکر میکنم یکی از همان رازهای مگویِ مادرم باشد.
کامیون را روشن میکنم. تا قندهار، بیست ساعتی راه است؛ تازه درگیریهای باربری و تفتیشهای لب مرز را هم باید حساب کنم. نزدیک ساعت ۵ صبح است که میرسم دمِ درِ باربری. چند تا سگِ ولگرد جلوی در ایستادهاند. یک جا همان کنار، پارک میکنم و صبر میکنم تا اسد بیاید و درِ باربری را باز کند. اسد نگهبانِ باربری بود. صبح ساعت ۶ درِ باربری را باز میکرد تا پشت در ماندههایی که نصفه شب رسیده بودند، بتوانند بیایند تو و کنارِ آتش، خودی گرم کنند و استخوانهایشان نرم شود.
چند دقیقه به ساعت ۶ مانده بود که کرکره با نالهای که نشان میداد سالهاست روغن به خودش ندیده، رفت بالا. اسد را دیدم که پشت کفشهایش را خوابانده و آستینهای لباسش را هم تا آرنج بالا زده. از داخل کامیون دستی تکان دادم؛ دستی تکان داد و برگشت به سمت باربری. معلوم بود خواب مانده و نمازش دارد قضا میشود.
کامیون را روشن میکنم. دود سیاهی که از اگزوزش بیرون میآید را از توی آینه میبینم. کامیون را به سمتِ در میکشانم. سگها پارس کنان میآیند سمتم. اگر این بالا نبودم، معلوم نبود چه بلایی سرم میآوردند. سگهای ولگردِ قلعه گنج، توی کل کرمان حرف برای گفتن دارند!
چند ساعتی گرفتارِ بار زدنِ نخودها و امضای برگهها بودم. ساعت از ۹ گذشته بود که کار تمام شد و توانستم بروم بیرون. آفتاب خورده بود توی اتاق کامیون و حسابی گرمش کرده بود. شیشه را قدری میکشم پایین تا هوا عوض شود. اولین باری نبود که بار برای افغانستان میبردم؛ اما بارهای قبل، طالبانی در کار نبود!
از توماج پرسیده بودم که الان افغانستان امنیت دارد؟ همانطور که بارنامه را مُهر میکرد و به دستم میداد، گفت که هر روز هم کامیون میرود و هم میآید. اما بالاخره باید مراقب بود. همین اما بالاخره باید مراقب بود، یعنی خیلی هم امن نیست. یعنی خبرهایی هست که احتمالاً من ازشان خبر ندارم! مهمترین بدیاش هم این بود که آنجا دیگر موبایل کار نمیکرد و این یعنی خودت هستی و خودت.
طوری برنامهریزی کرده بودم که صبح فردا از مرز میلک بگذرم و بعدش هم از پل ابریشم رد شوم و هر چه سریعتر بار را تحویل بدهم. اگر همه چیز خوب پیش میرفت، حدود ساعت ۲ ظهر میرسیدم به قندهار. اگر بارها را سریع تحویل میگرفتند و بعد هم سریع برمیگشتم، حدود ساعت دوازده یا یک شب، میتوانستم از مرز رد شوم.
بدی جادههای کرمان به سیستان، ایست و بازرسیهای زیادش است. خصوصاً برای کامیونها که تا تمام سوراخهای کامیون را نگردند، ول کن ماجرا نیستند. ضمن اینکه مسیر، خیلی هم خسته کننده است. صحرایی که تا چشم کار میکند، برهوت است.
نزدیکیهای مرز بود که مادر زنگ زد. نگفته بودم که میخواهم بروم قندهار. جواب دادم. مثل همیشه از اینکه کجا هستم و نگرانی از بابتِ اینکه خوابم نبرد و اینطور چیزها گفت و البته یادآوری هم کرد که فردا موعد پرداخت قسط خانه است. بهش اطمینان دادم که اگر خوابم بیاید، حتماً گوشه کناری میخوابم. قضیهی پیمان را هم دوباره برایش گفتم؛ که دیگر حواسش به پرداخت سر موعد قسطها هست. بعد هم گفتم که جایی که میروم احتمالاً خیلی خوب آنتن نمیدهد.
خوشبختانه مرز خلوتتر از همیشه بود. خیلی طول نکشید تا کارم را انجام بدهم و برگردم. مسیر تا قندهار، البته خیلی خوب نبود. جادههایِ خاکی و خراب از یک طرف و از طرف دیگر، ایست و بازرسیهای شدید طالبهایی که حتی لباس یک دست هم نداشتند که بتوانی آنها را از راهزنها تفکیک کنی؛ همهشان فقط اسلحه داشتند!
ساعت حدود ۵ بود که رسیدم به قندهار. ماهر خان، مسؤلِ باربری قندهار، سریعتر از کامیونهای افغانی کارم را راه انداخت تا زودتر از افغانستان خارج شوم. قبل از خارج شدن هم قهوهی سیاهی که طعم زهر میداد را ریخت تویِ لیوان پلاستیکی یک بار مصرف و گفت:
تشکر کردم و زدم به جاده. دیر وقت بود که رسیدم به پل ابریشم. به سربازِ لب مرز گفتم:
گفت که جلوی پاسگاه پارک نکنم. رفتم کمی دورتر، درها را قفل کردم و سرم را بعد از حدود دو روز گذاشتم روی بالش. چند لحظه بعد، صدای اس ام اسها شروع شد. گوشیام را درآوردم. پیمان، قبضها را سر موقع پرداخت کرده بود. گوشی را سایلنت میکنم و دوباره سرم را میگذارم روی بالش.