صبح قبل از اینکه از خونه بزنم بیرون رفتم سراغ باکسی که هرچی ازت دارمو اونجا گذاشتم. راستش اولش شهامت اینکه درشو بازکنم نداشتم، بلخره جرعت به خرج دادمو بازش کردم اولین چیزی که حس کردم بوی عطرت بود همین کافی بود تا کل خاطراتمون مرورشه برام.
چشمم خورد به اون تیکه از موهات که دور نقاشیای که برام کشیده بودی حلقه شده بود، درش اوردم اولش طبق معمول نازشون کردم بعد دوباره طبق عادت بوسیدمشون. شکلاتی که برام گرفته بودی رو برداشتمو با خودم گفتم وقتی من هنوز دلم نیومده اینو بازش کنم تو چجوری دلت اومد همه چیو خراب کنی.
بيخیال اینا شدم، عطری که وقتی اومده بودی خونمون جا گذاشتی و هيچوقت بهت ندادمو گفتم میخام یادگاری نگه دارمو برداشتم هیچوقت ازش استفاده نکرده بودم، ولی روز تولدت دلم میخواست بوی تورو بدم. درست مثل وقتی که بغلم میکردی بوی عطرت میموند رو لباسام، بلخره از آخرین چیزایی که ازت مونده بود دل کندمو زدم بیرون.. تو مسیر دانشگاه از کنار اون پارکی که آخرین بار رفتیم رد شدم یعنی همیشه رد میشم ولی امروز تولدت بود دیگه رفتم رو نیمکتی که نشسته بودیم نشستم،خواستم برم سیگار بگیرم یادم اومد اونروز وقتی میکشیدم گفتی اگه قرار باشه اینجوری بکشی که همه مسخرهمون میکنن،ناخواسته کل اون روز از جلو چشام رد شد با خودم گفتم چرا اونروز جلوتو گرفتم و نزاشتم زنگ خونه هارو بزنی، اگه قابلیت اینو داشتم که برگردم به گذشته وقتی خیابون تموم شد و همهٔ خونه ها زنگ تصویری داشتن دستتو میگرفتمو کل اون خیابون رو باهات میگشتم تا بلخره خونه ای پیدا کنی که زنگ تصویری نداشته باشه بعدم وقتی زنگ زدی دستتو میگرفتمو باهم فرار میکردیم. یا هيچوقت شکلاتی که برات گرفته بودمو رو نمیکت جا نمیزاشتم که بعد مثل بچه ها قهر کنی باهام؛ یا خیلی بیشتر باهات خاطره میساختم.
هنوزم وقتی میرم فروشگاه بدون اینکه حواسم باشه نیستی ناخودآگاه دلم میخاد شکلات بگیرم برات، هنوزم وقتی با بچه ها میرم جایی که بهم خوش میگذره نبودتو کنارم حس میکنم،این هفته یکیشون موچی درست کرده بود اونجا با خودم گفتم اگه بودی برات سفارش میدادم(هنوزم اون عکسای موچی تو پیویمون پین شدس ک یادم نره برات بگیرم)
يا وقتی فهمیدم بلخره تو مشهد کافهٔ گربه باز کردن دوباره یادت افتادم که اگه بودی میتونستم ببرمت اونجا، حتی میتونم تصور کنم که چقدر خوشحال میشدی.
حالا که فکر میکنم میبینم خیلی غم انگیزه که تو فصل مورد علاقت ديگه قرار نیست باهم زیر بارون برقصیم یا بغلم کنیو اینقد بچرخیم تا بخوریم زمین، یا اینکه ديگه نتونم دستاتو بگیرم، نتونم گردنتو مثل همیشه بو کنم، یا ديگه نتونم مژه هاتو ناز کنم وقتی نا ارومی، یا اینکه ديگه دست راستم خاب نره چون ديگه قرار نیست بهت اصرار کنم که بیای تو بغلم بخابی.
نمیدونم چیشد که یهو ورق عوض شد منکه بلد بودم دوست داشته باشم، من حتی وقتایی که باهم فیلم میدیدیم منتظر بودم تا صفحهٔ گوشی مشکی بشه تا بتونم چشماتو ببینم، بلد بودم مراقبت باشم.
تنها چیزی که میدونم اینه که نباید کادوی ولنتاینی که با ذوق برات گرفته بودم رو دستم میموند، یا اینکه رویای اینکه سالگردمون رو با یه معینیپور جشن بگیریم اینجوری خراب میشد،نمیدونم مقصر منم یا تو یاجفتمون نمیخامم دنبالش بگردم کاری هم به آدمای دورت و اینکه میدونستی من تا چه حد سرتو حساس بودم ولی بازم بدون یه خدافزی ساده رفتیو گذاشتی با خودم بجنگم تا کنار بیام ندارم چون میدونم ديگه تو بوممون رنگی نمونده واسه نقاشی همه چی سیاه سفیده.
ولی با همهٔ اینا میدونم خودت به همهٔاون چیزایی که دربارم میگی باور نداری، مگه اینکه آدمی بشی که خودش به دروغایی که خودش میسازه باور داره، یه حسی بهم میگه هنوزم تو اون نقطه از تنهایی هات وقتی به ماه نگاه میکنی شاید طبق قراری که داشتیم حرفاتو بهش بزنی، شایدم میخای ازم یه آدم بد بسازی تا بتونی خودتو قانع کنی برای همهٔ کارایی که کردی، اما جفتمون از حقیقت ماجرا خبر داریم..
الانم قرار نیست برات آرزوی موفقیت کنم،ولی تولدت مبارک!
(برگرده به 24 فروردین)