
بارون چندوقته که ول کن نیست. خسته از صدای بارون روی حلب های سقف ام. صبح که بیدار شدم، با خودم گفتم که به هر جون کندنی شده باید از خونه بیرون بزنم. بذار انقدر بباره که خسته شه. نمی شه که با هوا و آسمون جنگید.
پا از در بیرون گذاشتم. همه جا گل شده. سبزه ها خودشون رو به زور از زیر گل و لای ها بیرون کشیدند. سرمای اسفند ماه بوی مردگی نمی ده. پا به زمین های پیرمرد زمین خوار می ذارم. زمین هایی که بعضی هایشان با دو ردیف بلوک زیبایی و بکری منطقه رو گرفتن. همه جا بوته های وحشیه. دل ام می خواد، جلوتر برم. پا به همون زمینی که از همه دورتره بذارم. دوست دارم برم جلو. نمی دانم چرا از گل هایی که به ته کفش ام می چسبه، خوش ام میاد.
اون زمین روی اون تپه برایم مغناطیس داره؛ چون بهترین زمین در این منطقه است. بوته های وحشی به شلوارم می چسبن. باران قطع شد.
با هرسختی خودم رو به اون زمین دور می رسونم. جلوتر که می رم، عطر خوش چمن و سبزه ی تازه کم می شه. جاش یه بوی عجیبی میاد. نمی فهمم بوی چیه. حس می کنم، بوی گندیدگی چیزیه. کنجکاو می شم. به دور و برم نگاه می کنم. لای چمن های خشک شده ی قدیم یک لنگه کتونی مردونه ی طوسی رنگ می بینم.
بو بیشتر می شه. بوی تعفن وحشتناکی در هوا پیچید. مورچه های بزرگ و قوی با سرعت زیادی در حال رفت و آمدن. یک تکه گوشتی را دارن به سمت سوراخی می برن. ردشان را می گیرم. ترس نفس ام را چنگ انداخته. چشم از مورچه ها برنمی دارم. ناگهان، چشمم به انگشت های سیاه پای مردانه ای که انگشت های پایش تا نصفه خورده شده، میفتد. جیغ می کشم. پا به فرار می گذارم.
پیرمرد زمین خوار مرا می بیند که در آن زمین هستم. لبخندش سرد است. با هر لبخند دهان اش بزرگ و بزرگ تر می شود. زمین تازه ای به دندان گرفته است. پایم روی همان زمینی است.