امروز، یکی داشت با مشت و لگد توی دهن ام می کوبید. از خواب بیدار شدم و گفتم: "تو کی هستی؟ داری چه غلطی می کنی؟"
گفت: "هیس! ساکت باش. من عقل ام."
گفتم: "چرا چرت می گی. کدوم عقل؟"
گفت: "خوشبختم. دندون ام."
گفتم: "اوه دندون عقل! چرا اینطوری اومدی؟"
گفت: "راه نبود."
گفتم: "خب فایده ت چیه؟"
گفت: "فکر کنم برای پر کردن فضای خالیه."
گفتم: "خب چرا پرش نکردی. اومدی خودتو چسبوندی توی لپ ام."
گفت: "تقصیر من چیه. من نشونه ی زندگی توام."
گفتم: "یعنی چی؟"
گفت: "در این مدت زندگی هرراه کجی که رفته باشی، در مدل بیرون آمدن ما تاثیر داره. این همون راه های کجی بوده که رفتی."
گفتم: "وا این بی انصافیه. خب، من الان یه دونه نهفته دارم. تکلیف اون چیه؟"
گفت: "اون واسه کارهای زیر آبیته."
گفتم: "یا خدا، حالا باید چیکار کنم"
گفت: "فکر کن. فکر."
گفتم: "با این سن. با این درد چیکار کنم؟"
گفت: "فکر کن و بعدش راه نجاتت رو پیدا کن."
گفتم: "فردا که تو رو می کشم و خلاص."
گفت: "راه های کجت رو چی؟"
سکوت کردم. این بار هیچی برای گفتن نداشتم. سکوت کردم. فضای خالی ام پر درد بود؛ ولی سکوت با درد، این بار برایم قشنگ بود.