اینکه بخوای الکی به خودت امید بدی که آره همه چی خوبه و همه چی عالیه اصلاً یه فریبه. فریب دادن خودت. من می دونم، فریب و دروغ خوب نیست. مگه دروغگو دشمن خدا نیست. من از کی دشمن خدا شدم. از وقتی بزرگ شدم یا از همون بچگی که فکر می کردم همه چی خوبه. منکه نمی خواستم دروغگو باشم. منکه دنبال این حرف ها نبودم. کی این بازی مسخره رو شروع کرد. همون هایی که شروع کردن از موفقیت حرف زدن. همون هایی که گفتن امروز بهترین روز توست! همون هایی که گفتن شروع کن و همه چی عالیه! با هر قدمی که از موفقیت گفتن، جیب یه عده خالی شد و جیب خودشون پر درست مثل ساعت شنی.
چرا کسی نگفت به خودت دروغ نگو. چرا کسی نگفت تو همینی. چرا کسی نگفت واقع بین باش. به خودت راست بگو. از صبح که بلند می شیم یه خروار دروغ به خودمون می گیم و یه خروار دروغ به مردم. سرزمین دروغ زدگان قصه ی قشنگ برای شنیدن نداره.
کاش، همون ها می گفتن: "ببین عزیزم، ما یه روش هایی پیدا کردیم که بتونیم کسب درآمد کنیم. تو خیلی جدی نگیر. بیا و بخور. بیا و بپوش. ما خوراک دروغ برای روحت می فروشیم. این منوی ماست." اون وقت من حداقل به خودم راست می گفتم: "غذاش خوب نیست؛ ولی من گرسنه م." اون وقت، من در شهر راستگویان زندگی می کردم. شهری که قصه های قشنگ برای شنیدن داشت.
