سفینهٔ نجوم و ستارهشناسی از زمین جدا شده و در حال عبور از اتمسفره. در همین حین، لرزش کبیر با دستی مستبد بر فشار و فضا حکم میرونه. ریههاتون دارن از هم میگسلن. مفصلهاتون منتظر فرصتن که در برن. موهاتون داره میسوزه. در قالب یک رول، زنده بمونید. اینکه چه تمهیداتی میاندیشید برای گذر از اتمسفر به عهده خودتونه. آیا میپرید توی جیب همدیگه، یا سرپایی یه لباس فضانوردی سرهم میکنین، یا با اتمسفر وارد مذاکره میشید؟
برای این جلسه، توی رولتون وارد ذهن شخصیتها/اشیای مختلف بشید. از چیزی که حس میکنن بنویسین. از احساساتی که درونشون میجوشه، و اثراتی که بر محیطشون میذاره. نمونهش درونیات تخته سیاه و لرزش صغیره.
یه فضانورد خوب، یه دروننورد خوبه.
آخر، سفینه فضایی-جادویی با اعتمادبهنفسی که از سازندههای بسیار خوشبینی همچون دملزا برمیآمد، از زمین جدا شد. اما همین اعتمادبهنفس، اولین چیزی بود که چند ثانیه بعد از ورود به لایههای بالایی اتمسفر از پنجره بیرون افتاد.
لرزش کبیر، که ظاهراً از قبل برای استقبال آمده بود، دو دستش را پشت کمرش قلاب کرد و با رضایت به شاهکارش نگاه انداخت. او هیچ علاقهای به خرابکردن سفینهها نداشت. علاقه اصلیاش، خراب کردن اطمینان بود. پیچها را آنقدر نمیلرزاند که بیفتند؛ فقط آنقدر که فضانوردان، تمام عمرشان را با این فکر بگذرانند که «نکند در سفر فضایی بعدی، نوبت من برسد؟»
همین فکر، غذای محبوب لرزش کبیر بود. هربار که موجودی به خودش شک میکرد، انگار لرزش کبیر یک وجب بلندتر میشد. به همین دلیل، هیچوقت عجلهای نداشت.
یکی از پیچهای سمت راست سفینه، از همان لحظه که اولین طغیان لرزش کبیر را احساس کرد، فهمید که برای این شغل ساخته نشده است.
سالها بود وظیفهاش فقط نگه داشتن یک صفحه فلزی بود. کار سختی نبود؛ صفحه هم سبک بود، هم اهل غر زدن نبود! اما حالا فشار از بیرون، لرزش از داخل و چند فضاآموز هم از آنطرف با تمام وزنشان به کف سفینه چسبیده بودند.
پیچ، برای اولین بار در عمرش، آرزو کرد ای کاش مهره بود. مهرهها همیشه حداقل یک پیچ را در آغوش داشتند.
پیچها هیچوقت کسی را نداشتند.
همین احساس تنهایی، مثل زنگزدگی آرامی از داخل آهنهایش بالا آمد. دلش میخواست یک نفر فقط یک بار به او بگوید: «خسته نباشی دلاور!» اما هیچکس تا وقتی پیچی شل نمیشد، اصلا یادش نمیافتاد چنین وسیلهای هم وجود دارد. او از این بیتوجهی دلگیر بود؛ نه آنقدر که رد بدهد و سفینه را رها کند، فقط آنقدر که برای چند لحظه فکر کند اگر نیمدور خودش را بچرخاند، شاید بالاخره کسی اسمش را به زبان بیاورد.
و چرخید.
فقط نیمدور.
اما همین نیمدور، صدای قــیژ کوتاهی در تمام بدنه سفینه انداخت؛ صدایی ضعیف و بیتاثیر، اما پایدار که از نظر روانی، موفق شد همان اعتمادبهنفس باقیمانده سرنشینان را هم از پنجره پرت کند بیرون.
دملزا رابینز، برخلاف بقیه، به جای چسبیدن به صندلی، به کیفش چسبیده بود. کیف هم متقابلاً به او چسبیده بود.
در حقیقت، اگر از خود کیف میپرسیدند، ترجیح میداد همین حالا همراه دملزا به فضای بیرون پرتاب شود تا اینکه یک نفر دیگر بدون اجازه دستش را داخلش کند.
این کیف، سالها بود نقشههای دملزا را نگهداری میکرد. نقشهها موجودات حساسی بودند.
یکی از آنها از این دلخور بود که سه ماه پیش، دملزا او را با نقشه های راهروهای طبقه سوم تا زده بود. از آن روز به بعد، هر بار بازش میکردند، عمداً چند سانتیمتر مسیرها را جابهجا نشان میداد؛ اما نه از روی دشمنی.
اما امروز، حتی او هم حاضر نبود شیطنت کند. چون صدای نفس کشیدن بریدهبریده دملزا را میشنید. ریه راست دملزا داشت از داخل تا میشد.
اما نه از درد؛ بلکه نوعی احساس تحقیر. تمام عمرش با هوا همکاری کرده بود؛ هوا را تحویل گرفته، اکسیژنش را دستچین کرده و تحویل خون داده بود. حالا همان هوا، زیر فشار، مثل همکاری خارجی بود که ناگهان زبانش را عوض کرده باشد. ریه دیگر نمیدانست باید با او چگونه رفتار کند.
ریه چپ هم، از روی وفاداری، تصمیم گرفته بود دقیقاً به همان اندازه تا شود. هیچوقت حاضر نبود کمتر از همکارش رنج بکشد. او حتی وسط بحران هم رقابت را فراموش نمیکرد.
ولی هیچکدام از ریهها نمیدانستند بخاطر وفاداریای که به همکارشان نشان میدهند، بهایی گزاف پرداخته میشود؛ نه از خودشان، که از صاحب آنها.
برای همین، اگر از ابتدای سفر دوربین را روی صورت دملزا زوم میکردید، میتوانستید با دقت تمام، طیف رنگی خطی سفید تا سرخ را مشاهده کنید.
با این وجود، هر دو ریه منتظر بودند بالاخره کسی به این نکته توجه کند که هوایی برای نفس کشیدن وجود دارد. حتی اگر فشار، آن را به همکاری کاملاً غیرحرفه ای تبدیل کرده باشد.
اما فشار از کارش متنفر بود. دقیقتر بگویم: از خودش متنفر بود. هیچوقت دلش نمیخواست اینطور باشد.
دلش میخواست مثل نسیم ملایمی باشد که برگها را تکان میدهد. دلش میخواست وقتی کسی میگوید «هوا سنگینه.» منظورش مثبت باشد، نه منفی.
اما هربار که لرزش کبیر از راه میرسید، همه فقط فشار را میدیدند و تمام تقصیرها گردن خودش میافتاد. لرزش کبیر هم قاهقاه از وضعیت فشار میخندید. هربار از کنار فشار رد میشد، ریزریز میخندید و زیر لب میگفت:
- اینقدر فشار نخور.
فشار، از این جمله متنفر بود.
همین احساس درماندگی، هر بار چند اتمسفر دیگر به وزنش اضافه میکرد؛ انگار خودش خیلی خوب میتوانست زیر بار قضاوتی که سالها تحمل کرده بود، دوام بیاورد.
دملزا ناگهان دستش را داخل کیف فرو برد و پوشهی زردرنگی که رویش با خطی کاملاً مرتب نوشته شده بود:
نقل قول:
طرح جامع مدیریت رفتار اتمسفر، لرزش کبیر و سایر عوامل بیادب طبیعی (پیشنویس هفتم)
کیف، با دیدن آن پوشه، نفس راحتی کشید. نقشهها هم آرام شدند. حتی پیچ نیمچرخیده هم از استعفا منصرف شد؛ چون همهٔ آنها دملزا را میشناختند.
هر وقت او سراغ پیشنویس هفتم میرفت، معمولاً تا چند دقیقهٔ بعد، یکی از قوانین بنیادین جهان مجبور میشد برای حفظ آبرو، خودش را اصلاح کند...