این را هم نباید ناگفته گذاشت شاید فیلم بهتر فهمیده شود. گناهکاران فیلم ارزشمندی است. شکی در آن نیست.
یک نکته ای که هست روایت دو نقطه اوج و یک فرود دارد. در نقطه اوج اول جایی است که سالن رقص و آواز به راه افتاده. اسموک و استک آن را از مرد سفید خریده اند و بازسازی کرده اند و تبدیل به سالن رقص و آوازی برای سیاهان کرده اند. در نقطه اوج اول سیاهان حضور دارند و گروه نوازندگان بر روی سن میزنند و میخوانند و مردم پر شور میرقصند و آواز میخوانند.
نقطه اوج دوم خون آشام ها به سالن حمله میکنند و به جز اسموک الایجا اسلیم و سامی و یکی دو نفر دیگر بقیه مردم به وسیله خون آشام ها به جهان مردگان میروند.
فرود داستان در پایان حدود ۷۰ سال بعد است که از آن جمع فقط سامی مور باقی مانده که پیر و سالخورده شده و در یک کافه گیتار میزند و آواز میخواند.
در اوج داستان یک جا مردم حضور دارند و بعد همگی به همراه ومپایرهای سفید به جهان دیگر میروند. دوباره زنده میشوند. اختلاف میان سفید و سیاه از بین رفته ولی همه تبدیل به خون آشام شده اند. جهان تباهی و مرگ است.
در پایان داستان اصولا مردم دیگر نیستند. سامی مور بار دیگر استک و معشوقه اش را ملاقات میکند که حالا خون آشام هستند و سامی میگوید دیگر چشم و دلش از این جهان سیر شده و آماده مرگ است.
مسئله همین است که چرا سیاهان پر شور و حال در پایان داستان دیگر نیستند. چرا مردم از بین رفته اند و چرا سامی که تمام امیدش به موسیقی بوده اکنون ناامید شده است