همانطور که قبلا گفتم فیلم گناهکاران صرفا یک فیلم ترسناک نیست. ابعاد اجتماعی بسیار دارد. در واقع ابعاد فرهنگی دارد. جلوه های موسیقی و فرهنگ سیاهپوستان آمریکا در آن آشکار است. اما گناهکاران چه نوع فیلمی است. من در آن یک نوع سادگی دیدم. سادگی در بینش و در کنش و در روایت. محتوا باید با فرم هماهنگ باشد. سیاهپوستان مردمانی ساده دل و بی شیله پیله هستند این سادگی در موسیقی در رقص و در گفتار آنها کاملا مشخص است. اسلیم پیر به خوبی با رفتار خود این سادگی را میرساند. اما در مورد اسموک و آلایس قضیه کمی متفاوت است. اسموک قل هوشمند و شکاک است.
اگر اسلیم پیر متعلق به نسل قدیمی تر سیاهان یا بردگان است که دنیایی محدود دارد برادران اسموک و آلایس دنیا دیده اند. جوانترند ولی سرد و گرم روزگار چشیده اند. نسلی از سیاهپوستان که دارند متحول میشوند. و شناخت بهتری از خود به عنوان سیاه و برده پیدا کرده اند. اما سامی مور پسر عموی آنها جوانتر است. پرشور است و اهل موسیقی و رو به آینده. بینش او ذهنی است. در موسیقی و در تجربه زندگی هنوز عقب است. او امید به آینده و عشق و موسیقی دارد. در یک جا ما این سه نسل را در اتومبیل در میان مزارعی که بردگان در آن کار میکنند میبینیم. اسلیم اسموک و سامی. اسلیم سیاه که بار تاریخ بردگی را بر دوش دارد اسموک که مبارزه جو و با اراده است و سامی که امیدوار به آینده ای بهتر است.
نسل سوم پس فرم فیلم دیگر صرفا بازتاب نگاه ساده