آن شب که بنده حقیر سکته را زدم و رد کردم و البته خودم در عالم بی خبری نمیدانستم چه اتفاقی افتاده، حالم که بهتر شد با اورژانس تماس گرفتم.
اینجا شاید بهتر است موقعیت جغرافیایی خود در آن شب را بنویسم تا نوشته یک مقدار رئالیستی بشود و به قول منتقدین ادبی از حالت انتزاعی بیرون بیاید. ضمن اینکه انصافا این جغرافیا تاثیر مهمی بر اتفاقات آن شب و بعد از آن گذاشت.
بنده آن شب به طور اتفاقی در یکی از مناطق اطراف شیراز بودم. در یک مجتمع مسکونی در طبقه ششم یک آپارتمان با آسانسوری که چندان خوب کار نمیکرد و چند روزی که آنجا بودم بگیر نگیر داشت. البته آن شب دست خدا یار من بود. وقتی سکته کردم طبقه ششم بودم ولی آسانسور نامردی نکرد و بنده را صحیح و سالم آورد پایین. وگرنه بی شمار پله داشتیم کجا میتوانستم بیایم پایین.
اما چیزی که هست وقتی با اورژانس تماس گرفتم و گفتم عرق سرد و درد قفسه سینه دارم دختر خانمی که متصدی ۱۱۵ بود انصافا متوجه شرایط سخت بیماری اینجانب شد. ولی گفت آمبولانس الان در محله سعدی است و باید صبر کنید تا بیاید به محل شما. دیدم راه دور است و حال من خرابتر از این حرف هاست. این بود که گفتم نه خودم میروم بیمارستان.
اینجا من متوجه یک باگی در سیستم اورژانس شدم. البته نه دقیقا همینجا بلکه وقتی به اورژانس رسیدم. بعدا انشاالله به این نکته اشاره میکنم شاید مسئولين محترم اگر به گوششان رسید فکری به حال این مسئله کنند.