اخیرا کلیپی از یک قایق ماهیگیری جنوبی دیدم که دو صیاد تور ماهیگیریشان را خالی میکردند و قطعه ماهی بزرگی - احتمالا نوعی کوسه ماهی- را بیرون آوردند و رها سازی کردند. احتمالا گونه نادری بود که ماهیگیران علی رغم نیاز مادی و برای حفظ گونه های حیات وحش و زیست بوم دریایی آن را رها سازی کردند.
نکته جالب در کلیپ یاد شده لهجه لری آنها بود. لهجه تیر و غلیظ لری که به حال و هوای صیادی و دریا نمیخورد و آدم را به یاد کوهپایه های چهارمحال و بختیاری و دامنه های زاگرس میانداخت.
قبلا در گوشه ای از سواحل و بنادر جنوب ایران با این پدیده مواجه شده بودم و نام "حشم داران دریانورد" را بر آنها گذاشته بودم. حشم دار همان گله دار است و منظورم مردمانی است که از کوچ نشینی و گله داری به دریانوردی روی آورده اند.
البته عده ای از ساکنان بنادر و جزایر جنوب ایران از اقوام لر هستند که طبعا اکنون به شغل دریانوردی مشغول هستند ولی این پدیده عده ای از ترکان قشقایی بودند که به شغل دریانوردی و صیادی مشغول بودند.
ترکانی که به مرور زمان مراتع و دامنه های زاگرس را رها کرده به سمت سواحل خلیج فارس سرازیر شده بودند و به مرور حق نسقداری و زمینداری پیدا کرده بودند و یکجا نشین شده و نهایتا با شغل صیادی روزگار میگذراندند. پدیده جامعه شناسی بسیار جالبی که شاید کمتر تحقیق و پژوهشی درباره آن انجام شده. این افراد با فامیل هایی مثل شش بلوکی و احتشامی و ...کاملا جذب جامعه بندر شده، از نظر لهجه و پوشش و شغل...ماهیتی جدید پیدا کرده بودند. و تمایزهای انسان شناختی جالب مثل هیکل تنومند و موی بور...
امروز که نام خلیج فارس بار دیگر در اخبار شنیده میشود ترکیب جمعیتی بندر نشینان سواحل جنوبی و شمالی خلیج فارس هم اهمیت پیدا کرده است. البته سواحل جنوبی اکثرا طوایف عرب هستند اما سواحل شمالی یعنی ایرانی علاوه بر اعراب قدیمی و بندری ها اقوامی از لرها و حتی ترک ها نیز ساکنان این مناطق هستند