کیک یزدی

به تنهایی در اتاق مشغول نوشتن هستم. بچه‌ها در هال به همراه پدرشان چای و کیک می‌خورند.

لامپ اتاق کم‌نور است. آرزو می‌کنم کاش هنوز هم خورشید در آسمان می‌بود.

همسرم در حال مکالمه با برادرش، گوشی به دست سینی چای و کیک را به دستم می‌دهد.

سینی را روی میز می‌گذارم و می‌خواهم بنویسم که تصویر کیک‌ها، چشمم را می‌گیرد. انگار کیک‌ها با من حرف می‌زنند. نه اینکه خیلی اهل کیک‌ و شیرینی باشم، اما کیک‌های داخل پیش‌دست بدجور نظرم را به خود جلب کرده‌اند..

با خودم می‌گویم نباید چیزی حواسم را پرت کند، باید به نوشتن ادامه بدهم که می‌بینم نمی‌توانم. خودکار را کنار می‌گذارم و پیش‌دست گرد ملامین را برمی‌دارم.

نمی‌دانم امشب چه‌ام شده است. این فقط یک کیک ساده است.

ولی نه. این کیک با کیک‌های دیگر متفاوت است.‌ کیکی برمی‌دارم و خوب به آن نگاه می‌کنم. موبایلم را برمی‌دارم و سعی می‌کنم چند خطی درباره‌ی تصویری که این‌قدر ناگهانی سر شوقم آورده است بنویسم.

خدایا چطور ممکن است مخلوطی از آرد و شیر و شکر و تخم‌مرغ و بکینگ‌پادر تبدیل به چنین تصویر باشکوه و خوشمزه‌ای شود؟ یک کوه کوچک آتشفشانی، نشسته در کپسول کاغذی که رویش پر از دانه‌های کنجد خوشگل است.

نه بابا! این کیک واقعاً متفاوت از کیک‌هایی است که تا به حال دیده‌ام. خیلی شفاف و روشن است، مثل شیشه. شاید به خاطر آرد نول است که این‌قدر بلوری به نظر می‌رسد؟

#توصیف

#حس_بینایی

#تمرین