کر و لال

سه شبانه‌روز است که یک‌ریز، برف می‌بارد. من صدای باریدن برف را می‌شنوم. انگار کسی حرف"س" را ممتد می‌کشد. سسسسسسسسس

انگار حرف "س" را در هاله‌ای یا حبابی کرده‌اند.

صدای بارش برف در سکوت جنگل، از آن مدل صداهایی است که وقتی مراقبه می‌کنم می‌شنوم. صدای باریدن برف آرامم می‌کند. صدای بارش برف مثل یک ریتم آهسته‌ی آرام است که کمی حس ناامیدی به آدم می‌دهد. سراسر جنگل پوشیده از برف است. به داخل کلبه می‌آیم و روی صندلی می‌نشینم. گرمای بخاری فوق‌العاده است. ایمن و دلپذیر. آتش هم صدا دارد. به جز چرق‌چرق هیزم‌ها که گوشنواز است خود شعله‌های آتش هم انگار با یک همگونی خاص حرف "س" را تلفظ می‌کنند. حرف"س"می‌سوزد و بالا می‌رود. من می‌شنومش.

چشمانم را می‌بندم. می‌خواهم خوشبختی رویایی را که نصیبم شده است مزه کنم. خوب گوش می‌کنم. صدای قُل‌های ریز خورشت روی آون، نشان از شعله‌ی کم زیر آن دارد.

جیم عاشق خورشت ریواس است.

با چشمان بسته لحظه‌ای را می‌بینم که با او با لب‌های بسته، صدای شرشر قهو‌ه‌‌ای را که در لیوان‌های فلزی برای خودش و من می‌ریزد، در می‌آورد.

چه کسی گفته که جیم لال است، کر است.

من از وقتی با او ازدواج کرده‌ام حس شنوایی‌ام صد برابر شده است.

مگر می‌شود او مرا شنواتر کرده باشد وقتی خودش کر است.

#داستانک

#تمرین

#حس_شنوایی