"دلنوشته"
دارم به تیتا در درست کردن مربای زردآلو کمک میکنم. تیتا یادش رفته است موقع رفتن به باغ، زنبیل با خود ببرد. حق دارد. همهی حواسش به عروسی نامزدش پدرو با خواهرش روسورا است. چطور پدرو توانست با او چنین کاری بکند.
دلم برایش میسوزد. تا آخر قصه را خواندهام. دلم میخواهد کمکش کنم. فکر میکنم کاری از دستم بر بیاید. همهی کار و زندگی خودم را در واقعیت رها کردهام و آمدهام در خیال و واقعیت زندگی تیتای مکزیکی سالهای هزار و هشتصد و خوردهای..
روز عروسی است. ناچا و تیتا دارند کیک عروسی را شهد زردآلو و انجیر و آناناس میزنند. من کمکشان میکنم. آنها هر دو خسته و غمگینند.
بیچاره تیتا. به خاطر یک سنت آبا و اجدادی از ازدواج محروم میشود و به پیشنهاد مادر سنگدلش، خواستگار با خواهرش ازدواج میکند.
وحشتناک است.
خدای من تا به حال اینهمه خاکه قند و خامه یکجا ندیدهام. کیک را هنوز از فر در نیاوردهاند. تیتا با باز کردن درب قوطیهای شهد زردآلو به روز درست کردن مربا و دیدن نابهنگام پدرو در آشپزخانه پرت میشود. کاری از دستم برنمیآید.
یکدفعه موبایل زنگ میزند. دوستم است.
- میدونی توی اهواز یه مَرده سر زنش رو تو خیابون بریده...
و بعد سیر تا پیاز واقعه را برایم تعریف میکند بدون اینکه از من بپرسد آیا حوصلهی شنیدن این اخبار را دارم یا نه.
آخر سر هم میگوید:
حالا حالم بده، خوابم نمیبره..
پاسخ مناسبی برایش ندارم.
اهواز و اتفاق دهشتناکش را دو دستی تقدیم کسانی میکنم که دغدغهی این روزهای ایران و جهان و زنان و دختران را دارند.
فعلاً تیتا به من بیشتر نیاز دارد. باید به او در کنار آمدن با اندوه انتخاب احمقانهی پدرو کمک کنم.
انگار نمیشود. همهی استوریها و پستها و توئیتر و خلاصه همهی رسانهها پر شدهاند از بریدن سر دختری در اهواز..
نمیشود نبینم، نخوانم، نشنوم، نفهمم..
تصمیمم را میگیرم.
باید بروم سراغ تیتا. اگر اینبار خرابکاری کند مادرش او را بدجور تنبیه میکند..
پ. ن: دلنوشتهای را اگر نپسندیدید، زیاد جدی نگیرید؛ دلنوشته است دیگر.