
خانم کلوتیده ترجیح داد بیخیال خبری شود که آن روز صبح، دهان به دهان درگوشی زمزمه میشد.
در دهکده شایعات مثل شراب چند ساله و سوپ خرچنگ خاردار، خواهان زیادی داشت.
او با طمانینه روی راحتی کنار پنجره نشست و یکی زیر
یکی رو، شروع به بافتن کرد.
حتی بعد ازشنیدن نجواهای اهالی دهکده اشتیاقش برای بافتن بلندترین ریسمان جهان صدچندان شده بود. با اینکه همهی مردم دهکده معتقد بودند بافتهی کلوتیده بیشتر شبیه شالگردن است اما او حرف توبیاس جوان را باور داشت که میگفت: این بلندترین و محکمترین ریسمانی خواهد بود که دنیا به خود از ازل تا ابد دیده است.
امروز هم هیچ شایعهای نمیتوانست او را از کار محبوبش باز دارد.
با خودش گفت:
دو متر دیگر که ببافم پاستا را آبکش خواهم کرد.
و همزمان با حرکت انگشتان چابکش، با صدای ریزش شروع به زمزمهی محزونترین ترانهی جزایر کارائیب کرد:
هنوز هم بعد از هزاران سال
چشم به راه توام
که از دریا بیایی،
عشق من!
ما مردم افسونشدهای هستیم
ما
عمر هزار ساله داریم
ما عمر هزار ساله داریم
برای
انتظار
انتظار
و
انتظار...
ناقوس کلیسا به صدا درآمد.
اما او همچنان با دقت و وسواس بلندترین ریسمان جهان را میبافت. باید زودتر تمامش میکرد؛ به خاطر توبیاس و همهی مردان دهکده و البته به خاطر توبیاس.
ریسمان را آنقدر محکم بافته بود که هیچ موج و کوسهای نتواند مردی را به کام مرگ بکشاند.
ناقوس کلیسا دوباره به صدا درآمد.
وقتی مطمئن شد جسد را به دریا افکندهاند بلند شد و قابلمهی بزرگ را برای پخت پاستا پر از آب کرد.
حوصله نداشت دفتر آشپزی مادربزرگِ مادربزرگِ مادربزرگش را ورق بزند و مدل پخت جدیدی از پاستا را امتحان کند. سالیان زیادی از عمر دفتر میگذشت.کلوتیده هر بار به سراغ آن میرفت با دقت و حوصلهی زیاد آن را در دست میگرفت تا مبادا از هم بپاشد.
امروز اما صبر و حوصله از او بعید بود.
کمکم دستهایش شروع به لرزیدن کرد.
دلش گواهی بدی میداد. حس و حالش شبیه شبی شده بود که مردان محزون، خبر بلعیدهشدن همسرش را توسط بیرحمترین کوسهی دریا به او داده بودند.
امروز شاید مجبور شود مانند آن شب، شایعهی مردم دهکده را باور کند.
اما نه، باید امید به خدا را در قلبش، حفظ میکرد.
پاستا با سس گوجه و پنیر رنده شدهی تازه، غذای محبوب توبیاس بود. پنیر پارمزانی را که روی پاستا با سخاوت رنده میکرد، خودش با عشق و ظرافت عمل آورده بود. پنیر خیلی خوشطعم بود. توبیاس میگفت: این پارمزان بوی عطر گیسوانت را میدهد. گیسوانی که رنگ سفید و سرخش را در هیچ بوم نقاشی نمیتوان پیدا کرد. و بعد از گفتن این جمله با همهی نیرویی که از یک مرد جوان دریادیده انتظار میرفت پیرزن را در آغوش میگرفت و بر موها، پیشانی، صورت، گوشها و گردنش بوسه میزد.
این جور مواقع دهان چروکیده و بیدندان کلوتیده به زیباترین لبخند دنیا باز میشد و باورش نمیشد که خدا بخواهد روزی او را از او بگیرد.
موقع آبکش کردن پاستا، کلوتیده با دو گیسو موی بافته و مزین به سنجاقسری از دندانهای تیز بیرحمترین کوسهی اقیانوس، همه شهامت و جراتش را از دست داده بود.
لبهایش میلرزید و شانههای نحیفش هم.
- یعنی دریا اجازه دارد دوباره از من قربانی بگیرد؟!
از پنجره به بیرون نگاهی انداخت. مردمی که از کلیسا برمیگشتند راهشان را به سمت خانهی او کج کردند.
انگار دریا اجازه داشت.
بوی تن بیجان پسرش، را احساس کرد.
حالا او احتیاج به نیروی زیادی داشت.
همهی شهامتش را در خود جمع کرد و تصمیم گرفت تمام بشکهی پنیر را روی پاستاها رنده کند. او دیگر نیازی به ذخیرهی پارمزان معطر نداشت.
باید از میهمانانش سخاوتمندانه پذیرایی میکرد.
پ. ن: کلوتیده و توبیاس نامهای کاراکترهای قصهی دریای زمان از دست رفته از مارکز بزرگ هستند.