از وقتی یام میآید دیوانهی خواندن و نوشتن بودم.
کلاس دوم دبستان که بودم همان اول سال متوجه شدم میتوانم درسهای فارسی را جلوجلو، قبل از تدریس خانم معلم در خانه بخوانم و چه لذتی بالاتر از این.
بچههای زمان ما نهایت گستاخی و ریسککردنشان همینقدر بود و بس.
بزرگتر که شدم هر کتابی به دستم میرسید و از هر کجا پیدا میکردم در خلوت خود میخواندم و چقدر از دنیای کتابها لذت میبردم.
خدا را شکر هیچوقت این لذت را ترک نکردم.
در نوجوانی دفتر خاطرات داشتم. روزمرگیها و از هر چه خوشم میآمد یا میخواندم و میدیدم مینوشتم.
از وقتی با کتابهای انگیزشی آشنا شدم، دفتر عبارات تاکیدی به دفتر خاطراتم افزوده شد و بعد از آن هم دفتری به شکرگزاری اختصاص دادم. حالا دنیایم زیباتر شده بود.
با فراگیری کرونا و وسعت یافتن فضای اینترنت در چند کانال نویسندگی عضو شدم و تازه این موقع بود که روی سخت اما زیبای دیگری از نوشتن بر من آشکار شد.
امیدوارم روزی کتاب خودم را بنویسم.