بالاخره امروز بعد هزار سال از رفتنت، میخواهم پاپکورن درست کنم.
به یاد تو دست بر زانو زدم و بلند شدم و قدم به آشپزخانهای گذاشتم که بعد رفتنت بوی هر چیز میداد به جز زندگی.
راستی میدانی بعد رفتنت دیگر هیچوقت پاپ کورن درست نکردم حتی به خاطر بچهها.
بچهها از تو یاد گرفته بودند. همهاش نق میزدند: مامان پاپکورنهای شما خوشمزهتر از مال بیرونه.
نمیدانستند وقتی این را میگفتند آتش به جانم میزدند. آنها حرف تو را تکرار میکردند.
بعد رفتنت هیچوقت سراغ کابینتی که پر از ذرت و شکلات بود نرفتم. هیچوقت بازش نکردم. بعد رفتنت آن کابینت پرستشگاه من شد. روزی هزار بار از پشت در بستهاش بو میکشیدم و همهاش بوی دستان معطر تو به مشامم میرسید.
باور کن من از پشت در بستهی کابینت بوی عطری که به نبضت میزدی را و روی پاکت ذرت به جا مانده بود را حس میکردم.
انگار میدانستی قرار است برای همیشه ترکمان کنی. عطر دستهایت را برای من گذاشته بودی. یادت هست عزیز دلم تو با دستان خودت ذرتها را آنجا گذاشته بودی؟
میدانی امروز چرا هوس پاپکورن کردم. هوس پاپکورن درست کردن، از همان مدل شکلاتی دلخواه تو؟
چون امروز فهمیدم من تو را بعد رفتنت از دست ندادهام که تو را پیش از رفتنت از دست داده بودم.
راستی به من بگو چگونه و با چه قیافهای به او هم میگفتی پاپکورنهایم نظیر ندارد؟
میدانی او را کجا دیدم.
در خواب؛ بله در خواب.
دیشب وقتی دختر کوچولویمان آنقدر گریه کرد که روی پاهایم خوابش برد اما من برایش پاپکورن درست نکردم، او به خوابم آمد، زیبا بود و مهربان. مهربانتر از تو و حتی خود من.
پرسید: آیا به تو هم میگفت فقط به خاطر من، عطر را روی نبض دستش خالی میکند؟
بله عزیز دلم، بالاخره حالا بعد رفتنت، میخواهم برای خودم و بچهها پاپکورن شکلاتی درست کنم، از همانها که تو دوست داشتی.