-دوستت دارم ارندیرا!
-میدونم.
-دیشب خوابتو دیدم.
-تو هر شب خوابمُ میبینی.
-فکر کن یه شب نبینم. راستی من چرا اینقد دوستت دارم؟
-خودت بگو
-خب خب، چون زیادی خوشگلی.
-داری اغراق میکنی، خودتم میدونی.
-باشه باشه. خب قبلش خیلی خوشگل بودی باور کن حالام به چشم من مثل همون اولا خوشگلی.
-باشه تو راست میگی.
-راستی ارندیرا میدونی امشب عروسیمه؟
-آره کیه که ندونه، همه میدونن، حتی مُردههام خبر دارن.
-دیگه داری نق میزنی ارندیرا.
-آخ من رو ببخش، حواسم نبود.
-باشه اشکال نداره. دیگه باید کمکم برم، دیرم میشه. باید برم آماده بشم، مراسم داره شروع میشه.
-سلام من رو به عروست برسون.
-ااررننددییررااا!
داری بَد میشی.
-تو من رو بد کردی، من بد نبودم..
-ارندیرا! مث اینکه واقعاً میخوایی امشبو زَهرَم کنی؟
-نه همچی خیالی ندارم، مگه از یه مرده برمیاد؟
-ارندیرا! ما قبلاً حرفامونو زدیم. خواهش میکنم سر به سرم نذار. تو که میدونی من چارهی دیگهیی ندارم..
-داری.
ارندیرا این را گفت و با اخم از او فاصله گرفت.
- ارندیرا!
-ارندیرا!
-ارندیرا!
همیشهی خدا همینطور بود. ارندیرا غیر منطقی شده بود. به اینجای بحث که میرسیدند ارندیرا اخم میکرد و در قابعکس محو میشد.
مرد جوان اما از این تکرار خوشش میآمد، اینطوری هیچوقت مجبور به ازدواج با کسی غیر از ارندیرای محبوبش نمیشد.