آغوش‌ها

عضلات دستانم درد می‌کردند. انگار چند کیلو بار حمل کرده بودم. خنده‌ام گرفت:

لامصب ورزشکاره.

بیدار شود حتماً به او از کوفتگی بدن زهوار دررفته‌ام می‌گویم، از قلبی که با دیدن آن صحنه نزدیک بود از کار بیفتد، از رنجی که تلخیش هوش را از سرم برد. چطور توانست آن کار را بکند. خدا را شکر زود سر رسیدم.

***

"چند ماه قبل"

-مامان!مامان! در می‌زنن.

-برو باز کن ولی اول حتماً بپرس کیه.

دختر یادش رفت بپرسد.

دختر جوان غریبه‌ای پشت در بود که از ظاهر شیک و متفاوتش می‌شد فهمید مال بالاشهر است.

- بفرمائید!

-می‌تونم بیام داخل. اسمم سحره. خواهش می‌کنم.

به نظر بی‌آزار می‌رسید و بی‌پناه.

- بله بفرمائید.

خیلی راحت به او اعتماد کرده بود. بعد از یک‌ماه سحر مثل دخترش شده بود. دوست‌داشتنی و مهربان.

سحر، کودک درون خودش بود که سالها او را در درونش مدفون کرده بود.

***

چند ماه بعد

- تو به زندگیم رنگ دادی سحر. کاش دوربین داشتم مثل این جراح‌های عمل زیبایی، یه عکس قبل عمل و بعد عمل می‌گرفتم.

سحر مهربانانه و با خوشحالی او را نگاه می‌کرد.

- کاش زودتر از اینا می‌دیدمت. کاش همیشه پیشمون بمونی.

لبخند سحر بزرگتر از قبل شد. همچنان به عفت خانم نگاه می‌کرد. دوست داشت بشنود. دوست داشت حرف حساب بشنود.

- چاییت سرد نشه.

- نه، الآن می‌خورمش.

عفت‌خانم خنده‌ی بلندی کرد و ادامه داد: فک می‌کنم شکمم کوچکتر شده‌، نمی دونی از شکم گنده‌م چقد بدم می‌اومد، می‌دونم توهّمه، با یه دو هفته ورزش که شکم آدم آب نمی‌شه ولی خب من این‌طور احساس می‌کنم، احساس خوبیه..

به دستانش نگاه کرد و آنها را به سحر نشان داد و گفت: اینا که توهم نیست، ببین چقد نرم شدن..روی گونه‌هایش دست کشید و ادامه داد:

لکه‌هامم کم‌رنگ‌تر شده، با یه ضد‌ آفتاب ساده. باورم نمی‌شه.

سحر! چرا من این همه سال خودم رو فراموش کردم؟ چرا اینقد به خودم ظلم کردم. شوهر خدابیامرزم عملی بود که بود، من نباید خودم رو از یاد می‌بردم. سحرجان! اصلاً چی‌شد تو وارد زندگیم شدی...

سحر لیوان چای به دست،مشتاقانه او را نگاه می‌کرد.

وقتی سحر به او گفت دوست دارم مادر صدایت کنم، آغوش‌هایشان امن‌ترین جای جهان شد برایشان.

***

دو هفته بعد

زل‌زده به صورت مظلوم سحر که مثل پرنده‌ای تنها و مظلوم خوابیده بود، آهی کشید.

- خدا رحم کرد به موقع دستش رو گرفتم. کار خدا بود وگرنه من عاجز کجا توان این کار رو داشتم، سنگین بود ولی کشیدمش بالا به قدرت خدا. چرا می‌خواست خودشو بکشه، شایدم می‌خواست پدرشو بترسونه. پدره چطوری پیداش کرد؟..

به ساک سحر نگاهی انداخت و بغضش گرفت. بغضی که لبخند به دنبال داشت.

- خدا رو شکر پدرش سر عقل اومد.

من رو نگو چقد قویتر از قبل شدم.

می‌تونم رفتن سحر رو تاب بیارم.

راستی سحر چی به من داد؟

خدا رو شکر پدره راضی شد سحر بره خارج.

خدا رو شکر اون روز بهش اعتماد کردم.

خنده‌اش گرفت.

یعنی منم هنوز ازم کارایی برمیاد...

پایان