این روزها دلم پر میکشد برای نوشتن
برای خواندن
برای شعر
برای داستان کوتاه
برای نفس کشیدن بدون ماسک
این روزها ولی به بالشت چسبیدهام
حتا تمایلی به خوردن
هم ندارم
روزها سرد و بیباران است
و من تلوزیون را هم خاموش کردم که در سکوت فکر کنم
هر چند حوصله همان را هم ندارم
حتا حوصله صدای بلند را
آهسته حرف میزنم
یادم نمیآید کی تلفن زنگ خورده باشد
تا کسی از فاصله خیلی نزدیک از حال من که در دورترین جای جهان ایستادهام چیزی بپرسد
گوشی را هم سایلنت کردهام
حوصله هیچ چیز را ندارم
حالا دیگر شب و روز ضعف دارم
اما عین خیالم نیست
به چایی و شربت به لیمو خودم را عادت دادهام
به اینکه چه نیازی دارم به زنده ماندن
شاید هم کرونا گرفته باشم
کسی چه میداند
من که تست ندادهام
چه فرقی دارد دو هفته خودم را حبس خواهم کرد
بدون اینکه آفتاب و پرندگان را لمس کنم
خستهام و دیگر نمیخوابم فقط در سکون و تنهایی چشمهایم را میبندم
چه آرامش عجیبی است کُما...
و درست چندین ساعت بعد به اجبار چشمهایم را باز میکنم
به اجبار تشنگی
لبهای سفید و بیرنگ
که انگار قرمزی روزهای قبلش را فراموش کرده
تب و لرز دارم چه اهمیتی دارد
سرامیکهای کف اتاق آنقدر سرد است
که پاهایم را خنک میکند
انگار سالهاست مُسکن بودن استامینوفن را فراموش کردهام
تب سنجش میگذارم ۳۹
۳۸/۵
جنگ است دیگر
یک جایی شکست میخوری
که فکر میکنی خیلی ایستادهای
ولی کارد به استخوانت رسیده
دیگر نمیتوانی تحمل کنی
گرانی روز به روز و قیمتهای سرسامآور را
دیروزهای هر روز بهتر از امروز
خیانتهای پیدرپی
کرونا هم شبیه تو است
فریبکار
نمیشود شناختش
نمیتوانی بفهمی حالا که داری دست و پا میزنی هست یا نه
درست مثل خودت نقش یک دیکتاتور بازی کردن را خوب بلد است
و خوب میداند که من اهل جنگ نیستم
اهل سیاست نیستم
و از تمام دروغهای جهان بدم میآید
کرونا مثل توست
هر جا دلش خواست سفر میکند
و بیدلیل هر کسی را آزار میدهد
مثل من اما نیست
چه شعر بلندی شد
باید ماسک بزنم
و دستهایم را بشویم
باید کمی پنجره را باز کنم
و لابهلای دود اسفندی که ذره ذره وارد ریههایم میشود
تو را گم کنم
باید یادم برود که تو هستی
کرونا هست
و زندگی قفس بزرگیست
شاید فردا دیگر تب نکنم
هذیان نگویم
شاید فردا کسی بیاد و بگوید
که این نوشدارو ...
و کسی بگوید دیگر
خیلی دیر شده.
مژگان خسته