#ویرگول برای من یعنی یک مکث.
یعنی لحظهای ایستادن میان اینهمه شلوغی، نفسکشیدن بین دو جمله از زندگی، و دوباره نوشتن. ویرگول برای من یعنی جایی که خودم رو گم نمیکنم.
جایی که حرفهای توی دلم، ترسهام، سؤالهام، و گاهی حتی رؤیاهام، میتونن بدون قضاوت جاری بشن.
نه لازم کسی تاییدم کنه، نه لازم نقش بازی کنم.
فقط منم و کلمههام. گاهی مینویسم برای خودم، گاهی برای کسی که شاید یه روز، یه شب، از جایی دور، بیهوا نوشتهم رو بخونه و دلش آروم شه.
#ویرگول برای من یعنی «جای امن کلمات».
نه پرزرقوبرق، نه پرهیاهو، اما واقعی. صادق. بیفیلتر.
اینجا، من میتونم خودم باشم.
و شاید… این خودش یه جور نجات باشه.