دلنوشته ۲

من هنوز یاد نگرفتم همیشه قوی باشم.

هنوز وقتی دلم می‌گیره، پنهونی گریه می‌کنم. هنوز وقتی خسته‌م، تظاهر می‌کنم که همه‌چی خوبه.

من هنوز دارم تمرین می‌کنم که خودم رو همین‌جوری که هستم بپذیرم، با همه‌ی ترس‌ها، تردیدها، زخم‌ها.

بعضی روزها فکر می‌کنم باید تا الان بلد می‌بودم چطور زندگی کنم. اما واقعیت اینه که هیچ‌کس واقعاً بلد نیست. همه‌مون فقط داریم تلاش می‌کنیم، اشتباه می‌کنیم، درس می‌گیریم، و گاهی هم از نو شروع می‌کنیم.

من هنوز دارم یاد می‌گیرم که «نه» بگم، که خودم رو دوست داشته باشم، که بخندم حتی وقتی دنیا جدی‌تر از همیشه شده.

و می‌نویسم. چون نوشتن، تمرینِ بودنِ منه. تمرینِ دیدنِ خودم، شنیدنِ درونم، و نجاتِ آرامِ روحم.

شاید کامل نباشم، اما واقعی‌ام. و همین برای شروع، کافی‌ست.