بعضی روزها همهچیز از کنترل خارج میشود. برنامهها بههم میریزد، آدمها آنطور که باید نمیمانند، و حتی خودت هم برای خودت غریبه میشوی. انگار همهی دنیا تصمیم گرفتهاند یادت بیاورند که ضعیفی، که نمیرسی، که زیادی خواستی.
من اما نشستم و نوشتم.
نه برای اینکه نویسندهام. نه برای اینکه بلد باشم. فقط برای اینکه بنویسم.
برای اینکه نوشتن، تنها کاریست که وقتی از همهجا رانده میشوم، هنوز به من پناه میدهد.
نوشتن گاهی نجات نیست؛
خود خودِ زندگیست.
وقتی خطبهخط مینویسم، انگار پارههای نامرئی وجودم را تکهتکه بیرون میکشم، روی کاغذ میگذارم، نگاهشان میکنم و میفهمم:
نه، هنوز تمام نشدهام.
تو هم اگر مثل من گاهی از زندگی جا میمانی،
بشین و بنویس. نه برای دیدهشدن، نه برای کاملبودن. فقط بنویس تا نفس بکشی.