راستش را بگویم وقت خوبی را برای شروع انتخاب نکرده ام، نمیدانم چه شد که به سرم زد بنویسم، انگار کسی دقایقیقبل از خواب در گوشم گفت: حالا وقتش است!
تقریبا همیشه همینطور بوده، هیچ وقت تصمیم با من نبود، انگار کسی کلید روشن را فشار میداد و من هرجایی و در هرحالی که بودم مسخ میشدم، قلم را برمیداشتم و مینوشتم، کلمه ها انگار عضوی از بدنم باشند، انگار جوانه ی سر انگشتانم باشند، سر میخوردند و کنار هم مینشستند و جمله و پاراگراف و متن میشدند.
راستش، به همین خاطر هیچ وقت درست و حسابی ننوشتم، انگار کسی بیرون از من باید کلید را میزد، باید چراغ آن اتاق تاریک پرکلمه را کسی غیر از خودم روشن میکرد، من فقط واسطه بودم، واسطه ای برای رساندن آن بوی خوش، معانی لطیف و آن ترکیب های بهشتی به کاغذ، به معنا!
حالا ولی انگار دارم عوض میشوم، بالاخره پیر شدن باید یکجوری خودش را نشان بدهد، برای کسی با تارهای سفید مو و کمجان شدن قلب، برای من با عوض شدن چیزی که هیچ وقت فکرش را هم نمیکردم بتوانم تغییر دهم!
دیگر دلم نیست که صبر کنم تا کسی چراغها روشن کند، میخواهم خودم روشنشان کنم، میخواهم روشن نگهشان دارم، همیشه و همیشه…