قصه اینجاست که ما شاید هیچ وقت نفهمیم «بریدن» واقعا چه معنی ای میدهد؟
چه اتفاقی میفتد که کسی از کار مجبوبش، آدمی که عاشقش بوده یا روال روزمره ی زندگیش میبرد؟
من فکر میکنم بریدن به این راحتی ها نباشد و حتی اگر خیلی روزهای سختی را بگذرانیم هیچ چاقوی تیزی پیدا نکنیم که آخرین بندهای اتصالمان را به راحتی ببریم و قطع شویم، چاقوهای دنیا تیز نیستند و بریدن با آنها، ممارست میخواهد، انگار باید سالها ببری تا واقعا قطع شوی و هیچ بند باریکی باقی نگذاری!
برای همین بریدن واقعا سخت است و روزهای طولانی زیادی را باید درد بکشیم تا بتوانیم ببریم، رویاهایمان را دفن کنیم و دیگر هیچ وقت به سراغشان نرویم!
به هرحال همه ی ما روزهای زیادی به رویاهایمان برمیگردیم و مدتی با خیالِ ناممکنشان زندگی میکنیم و تحمل از دست دادنشان را برای خودمان راحتتر میکنیم!
نمیدانم در روز چندبار به این و آن میگوییم بریدیم! ولی امیدوارم هیچ کسی مجبور نشود روزی معنای دقیق بریدن را زندگی کند! امیدوارم مرغ دل هیچ کسی روزی انقدر رنجیده خاطر نشود که مصداق این بیت باشد:
«مرنجان دلم را که این مرغ وحشی
ز بامی که برخاست دیگر نشیند»