دلم برای وقتی که ارتباط بین ادمها اینقدر گسترده و مدام نبود تنگشده، اینهمه سرعت ارتباط و اینهمه باخبری به چه کارمان آمده؟ من فکر میکنم هیچکار!
استاد دوست محمدی دیروز میگفتن گرسنه ای که هیچ غذایی نداره با بوی غذاهم خوشه و دنبالش میکنه، ولی کسی که تو یه سالن پر ازغذاست حتی اگه گرسنه باشه مشامش از بوی همه ی غذاها پر میشه و گیج میشه
ماهم گیج شدیم، کاش مثل قبل کمی از هم بی خبرتر بودیم، همدیگر را زودتر فراموش میکردیم و از تغییرات هم دائم باخبر نبودیم،
یا دلتنگ میشدیم و نزدیک، یا واقعا همدیگر را کنار میگذاشتیم و دور میشدیم
وسط ارتباطی که نه دور است نه نزدیک دست و پا نمیزدیم و شاهد دور شدن ذره به ذره ی ادمهایی که روزی نزدیکمان بودند نمیشدیم!
آن جمله ی زیبا چه میگفت؟
«دور باش اما نزدیک، من از نزدیک بودن های دور، میترسم»