صندلی هایش آبی بود هر که برای اولین بار انتخابش کرده بود می دانست چه ها که نمی کند !
گام نهاد اما مقصد مشخص نبود ! جای تعجب داشت چون هر که پا به آن دنیای زیر زمینی می گذاشت برای رفتن و گذشتن بود نه برای خود خودش !
می دانست که آخرش (ته اش ) زیباست بر خلاف تمام چیزها دیگر که آخرش با خود غمی به همراه دارد
می گفت همچو پیچش بدن است همچو شادی انسان همچو شادی کودک به هنگام بازی با هواپیما دست ساز همچو بریدن و کندن انسان از خود
همچو وزش باد به درختان سرسبز بهاری
همچو خستگی در کردن در لحاف زمستانه
زیبا بود و دیدنی چون خودش بود چون صدایش اعوجاج نداشت ، چون به خود چیزی اضافه نکرده بود
زیبا بود چون حرکتش مصنوعی نبود همچو صدایش که خاص بود و در فروشگاه خاطرات ساختگی پیدایش نمی کردی نمی توانستی بگویی خاطرات پیچش شبه انسانی !!
ان قدر در آن زیبایی محو شده بود که او را دیوانه خطاب می کردند میشنید که می گویند اخه کی میاد اینجا بشینه و اینو نگاه کنه دیوونس دیگه آدم عاقل که همچین کاری نمیکنه!
حال معنای واژه عاقل و دیوانه بماند به تعریف شخصی هر فرد کسی که دیوانگی را به تماشاگری بدل می کند و کسی که دیوانگی را به نداشتن نگاه عمیق می داند کسی که عاقلی را در اندوختن ثروت می داند و کسی که عاقلی را در لذت نگاه کردن به آخرین ایسگاه مترو می داند.