از آنزمان که یادم می اید پدربزرگم دایی کوچکم را خیلی دوست داشت
وقتی باهم دعوا کردند و دایی برای همیشه از خانه شان رفت،پدربزرگم همیشه منتظرش بود
وقتی سکته کرد و گوشه نشین شد،دیگر کسی صدایش را نشنید
حتی تا اخرین لحظه مرگش هم نفهمیدیم روزه سکوت گرفته بود یا واقعا نمی توانست صحبت کند
اما همیشه با ایما و اشاره از ما حال دایی ام را می پرسید
چشم به در می دوخت و آه می کشید
و من ده ساله نمی فهمیدم آه انتظار است یا آه عذاب وجدان
حال دایی را می پسید و ما میگفتیم خوب است، سرحال و خنده رو
و این دروغ بزرگمان چند سال طول کشید
چند سالی که دایی ام تصادف کرد،پیوند قلب انجام داد،دستش شکست و سرش اسیب دید
و ما همچنان میگفتیم خوب است،سرحال و خنده رو
روز خاک سپاری پدربزرگم در صندوقچه اش را باز کردیم
احمدعلی خان از ان باسوادهای روزگار قدیم بود
از انهایی که اگر در عصر قلقله میرزا هم بودند سری در سرها داشتند
چند کتاب قدیمی در صندوقچه اش بود،حلقه ازدواج و چند دست لباس
عطری در صندوقچه گذاشته بود که مادربزرگم همیشه از ان میزد
حال که فکر میکنم انها میتوانستند لیلی و مجنون جدیدی باشند که من داستانشان را بنویسم
ولی
متاسفانه پدربزرگ من یاد نگرفته بود قدر انسانها رابداند
او همیشه با من بد حرف میزد،نه،اصلا با همه!
و یک روز دل من را به طرز دردناکی شکست
اما وقتی برای ادامه تحصیل رفتم تهران و شش ماه تمام در تماس هایم حالش را نپرسیدم مهربان تر شد
و شاید من اولین نفری بودم که جرعت به خرج داد و دردهایش رادر صورت احمدعلی خان پرت کرد
دردهایی که مسببش عذر نخواست
فقط کمتر اخم کرد و چشمهایش کمی بیشتر خندید
خلاصه انها لیلی و مجنون نشدند و من هم نتوانستم با داستانشان مشهور شوم
روز بعد از خاکسپاری همه مشتاق به وصیت نامه زل زده بودند و من چند برگ کاغذ از نوشته های پدربزرگ را می خواندم
نوشته هایی از اخرین روز های حیاتش
نوشته بود متاسف است
دوستمان دارد و همیشه دلش میخواست کمی مهربانتر رفتار کند
گفته بود دل رئوفی داریم و اگر می شود او را ببخشیم
نوشته بود می ترسد
از شب اول قبر و از دردی که قطعا قرار است متحمل شود
و صفحه اخر
صفحه ای که بار دیگر خاله هایم را به گریه انداخت وشیون هایشان را به اسمان برد
پدربزرگ نوشته بود می داند که حال دایی خوب نیست،میداند او را دوست ندارد و شاید حتی از او متنفر است
گفته بود دروغ را دوست ندارد و ما انسانهایی بدی هستیم که زودتر همه چیز را به او نگفتیم
و در اخر نوشته بود:«شاید اگر می دانستم هیچوقت قرار نیست پسرم را بار دیگر ببینم انقدر انتظار نمیکشیدم،نه که به زندگی برگردم و چشم انتظار او نباشم،نه! فقط زودتر می مردم،اینطور در راه انتظار تک پسرم امید نداشتم،کاش زودتر همه چیز را می گفتید،کاش زودتر مرا می کشتید»
نوشته ها تمام شده بود و صفحه خیس از اشک
دلم برایش تنگ نشده
فقط کاش دایی ام زودتر امده بود تا پدربزرگ او را ببیند
دلم برای احمدعلی خان می سوزد
من انتظارکشیدن با تمام جانش را به چشم دیده بودم!
دلم برای پدربزرگ اخموی بد عنقم نه ولی برای پدری که سالها چشم انتظار بوده می سوزد!