گاها اشتباه ما ادمها این است مدام منتظریم کسی بیاید تا شادمان کند
غافل از اینکه تمام آدمها منتظرند!
بهتر نیست کول بار خوشبختیمان را برداریم و به دل جنگل بزنیم؟
یا میتوانیم برویم کنار دریا و دل مردگی هایمان را بشوییم
یا در یه کافه نیمه تاریک..در دنج ترین نقطه اش شاملو بخوانیم و از شدت عشق اساطیریشان ذوق کنیم..!
شاید آدمی که شما انتظار آمدنش را می کشید دیر کند
آنوقت شما میمانید و دل مردگی هایی که پاک نشده،لبخند هایی که زده نشده،دوستت دارم هایی که گفته نشده
شما میمانید و زندگی که مانند شام یخ زده دیگر مزه قبل را به خود
نمی گیرد..!