اولین بار که دیدمش،هیچ اتفاق خاصی نیفتاد. نه موسیقیای در ذهنم شروع شد،
نه جهان برای چند ثانیه ایستاد،
نه حتی حسی شبیه آنچه در داستانها مینویسند از دلم گذشت.
فقط یک صندلی خالی بود…
و او آمد و بیهیچ مقدمهای
روی آن نشست.
دانشگاه همیشه بوی خستگی میداد.
بوی روزهای تکراری،
کلاسهای کشدار،
جزوههایی که با بیحوصلگی ورق میخوردند،
و آدمهایی که بیشتر از فهمیدن،
منتظر تمام شدن بودند.
تمام شدن کلاس،
تمام شدن روز،
تمام شدن این اجبارِ بیپایان.
اما او… فرق داشت . حداقل برای من.
«این درس رو فهمیدی؟»
اولین جملهای بود که از او شنیدم.
کلاس معادلات دیفرانسیل بود،
درسی که هر دوی ما
یکبار در آن شکست خورده بودیم.
سرم را از روی جزوههایی که با وسواس و دقت نوشته بودم بلند کردم.
چشمهایم به نگاهش گره خورد
نگاهی که چیزی میان درماندگی و امید در آن بود.
آدم معمولیای بود.خیلی معمولی.
اما ُیک «چیز» در نگاهش بود
که نمیشد ساده از کنار آن گذشت.
گفتم:
«نه… تو فهمیدی؟»
لبخند زد.
لبخندی ساده، بیتکلف.
«نه، ولی وانمود میکنم فهمیدم.»
همین.
همین گفتوگوی کوتاه،
بیاهمیت،
و حتی کمی خندهدار،
شد آغاز چیزی که بعدها
تمامِ راههای فرار را از من گرفت.
کمکم شدیم همگروه.
بعد، هممسیر.
و بعد…
بیآنکه بفهمیم،
تبدیل شدیم به عادتِ هم.
در میان آنهمه آدم،
همیشه—تقریباً همیشه—
کنار هم مینشستیم.
همان نیمکتِ ته کلاس،
نزدیک پنجره،
جایی که نور عصرگاهی
بیاجازه روی دفترهایمان میریخت.
او بیشتر حرف میزد،
من بیشتر گوش میدادم.
او از چیزهایی دفاع میکرد
که من حتی حاضر نبودم به آنها فکر کنم.
اختلافهایمان از همان ابتدا
واضح بود.
بیپرده، بیتعارف.
اما نمیدانم چرا
هیچکداممان
آنها را جدی نگرفتیم.
شاید چون هنوز
هیچکداممان نفهمیده بودیم
بعضی تفاوتها
قرار نیست حل شوند…
قرار است
یک روز
همهچیز را از هم بپاشند.
یک روز، وسط یکی از همان بحثهای نیمهجدی، گفت:
«تو زیادی سخت میگیری.»
اخم کردم.
گفتم:
«و تو زیادی سادهای…
زود گول میخوری،
و خیلی راحت میشه پیچوندت.»
چند ثانیه فقط نگاهم کرد.
نگاهی که انگار داشت مرا میسنجید…
یا شاید فقط از لجبازیام لذت میبرد.
بعد خندید.
نه از آن خندههای تمسخرآمیز،
نه آنهایی که آدم را کوچک میکنند…
یک خندهی سبک،
بیدفاع،
شبیه کسی که از تفاوتها نمیترسد.
یا شاید…
فقط بلد بود آنها را جدی نگیرد.
او همیشه همینطور بود.
میخندید،
کلکل میکرد،
لجبازی میکرد،
و بیآنکه بداند
آرامآرام
به یکی از دلایل لبخند زدن من تبدیل میشد.
و همانجا بود…
دقیقاً همانجا،
که یک حسِ ناشناخته
در دلم نشست.
چیزی میان
آرامش
و خطر.
باید همان موقع میفهمیدم.
باید میفهمیدم
بعضی آدمها
وارد زندگیات میشوند…
نه برای ماندن،
بلکه برای تغییر دادنت.
اما نفهمیدم.
یا شاید…
نخواستم بفهمم.
حالا که به آن روزها فکر میکنم،
میبینم همهچیز
از همان نیمکت شروع شد.
از همان فاصلهی کوتاه
میان دو نفر
که هیچچیز از آینده نمیدانستند.
و عجیب اینجاست که هنوز هم،
بعد از اینهمه وقت،
هر بار از جلوی آن کلاس رد میشوم،
نگاهم—بیاختیار—
به همان صندلی خالی برمیگردد.
انگار هنوز
یک بخش از من
منتظر است.
منتظر اینکه بیاید،
کنارم بنشیند،
و با همان لحن ساده بگوید:
«فهمیدی اینو؟»
و من…
با همان ندانستنِ همیشگی،
آرام جواب بدهم:
«نه…»