هنوز همانجا ایستادهام،
همانطور که لحظهی آخر،
نگاهت تصویر مرا نقش میزد
و پلکت پاک میکرد.
دستهایم مچاله در جیب،
نگاهم به سنگفرش خیس خیابان …
بیا، دستم را بگیر
و مرا از تصویرِ سیاه و سفیدِ این قابِ محزون
بیرون بکش.