#دست_نویس_سردفتر
شانهات را دیر آوردی، سرم را باد برد
«شانهات را دیر آوردی، سرم را باد برد.»
این شعر یک چیزی درون خودش دارد که من را دلبستهاش میکند؛ مخصوصاً وقتی شاعرش با صدای خودش آن را دکلمه میکند.
گاهی یک شعر چنان در وجود آدم مینشیند که خودش هم نمیفهمد چرا. نمیتواند دقیق توضیح بدهد چه چیزی در آن شعر، اینهمه آشناست.
معنایش ساده به نظر میرسد؛ یکی برای دوستی که دیر کرده میگوید: آمدی، اما دیر آمدی. شانهای برای تکیه دادن آوردی، اما وقتی رسیدی که سر من را باد برده بود.
مرا یاد آن شعر معروف استاد شهریار میاندازد:
«آمدی جانم به قربانت، ولی حالا چرا؟»
انگار کسی زمانی به سراغ دیگری میآید که دیگر زمانِ آمدن گذشته است. شاید داستان دو آدمی باشد که یکی وقتی به دیگری میرسد که او ازدواج کرده و دیگر چیزی مثل گذشته امکانپذیر نیست.
کار از کار گذشته است.
شاید زندگی ما بیشتر از آنچه فکر میکنیم، قصهی «دیر شدن» باشد.
برای خواستههایمان دیر میجنبیم.
برای درس خواندن، برای نوشتن، برای تغییر کردن، برای گفتن یک حرف، برای رفتن به جایی که همیشه آرزویش را داشتهایم.
مثل خود من.
دیر موتور حرکتم روشن شد.
دیر درس خواندنم شروع شد.
دیر نوشتنم شروع شد.
و حالا میمانم با این جملهی قدیمی که میگفتند:
«ماهی را هر وقت از آب بگیری تازه است.»
اما آیا واقعاً همیشه همینطور است؟
شاید ماهی هنوز تازه باشد، اما دیگر آن ماهیِ قبل نیست.
انسان که ماهی نیست.
انسان عمر دارد؛ و عمر که میگذرد، دیگر برنمیگردد.
دلی دارد که وقتی شکست، اگر هم دوباره ترمیم شود، الزاماً همان دلِ قبل نیست.
بعضی فرصتها را میشود دوباره به دست آورد، اما بعضی زمانها فقط یکبار از کنار آدم میگذرند.
شاید قصهی زندگی ما همین باشد:
ما همیشه چیزی را میخواهیم، اما گاهی وقتی به سمتش میرویم که زمانِ رسیدنش گذشته است.
ما در زمان گم میشویم.
و شاید به همین دلیل است که آن جمله اینقدر در من مینشیند:
شانهات را دیر آوردی، سرم را باد برد.
گاهی مشکل این نیست که کسی نیامده است؛
مشکل این است که وقتی آمد، ما دیگر همان آدم قبلی نبودیم.
#غلامرضا_افضلی